'Lamb' maakt golfslag van triphop

AMSTERDAM - “Ik was even vergeten waar ik was”, zei zangeres Louise Rhodes na een bijzonder intens nummer. Ze zal niet de enige geweest zijn die het zo verging bij het optreden van haar formatie Lamb.

De triphop heeft zich in zijn nog korte bestaan ontwikkeld tot een vrijplaats voor muzikale tovernaarsleerlingen. Juist omdat het genre zo jong is en de muzikale grenzen amper afgebakend zijn, trek de stroming muzikanten aan met een grote voorliefde voor het experiment. Sommige triphoppers neigen naar zweverige new age-klanken, anderen hellen meer over naar de drum 'n' bass of pophoek, maar saai is een triphop-concert zelden. Dat gold ook weer voor de twee triphop-acts die afgelopen vrijdag voor een uitverkocht Paradiso stonden. In het voorprogramma combineerde de Belgische groep van de neven Mario Vaerwijck en Marlon Waghemans duistere, rondcirkelende triphopklanken met de omfloerste vocalen van de Canadese Juliet Carion. De bedachtzame songs van het debuutalbum 'Fear of the flood' klonken soms somber en dwingend, zoals bij 'Once more (daylight - they lied)'. Maar de band had ook lichtvoetiger werk in huis, getuige de uitsmijter 'One day - second day'.

Toch klonk de muziek van Lowpass nog redelijk eenvoudig in vergelijking met die van hoofdact Lamb. Het duo uit Manchester verraste al met een uitstekende debuut-cd, maar overtrof alle verwachtingen met hun live-optreden. Louise Rhodes begon haar carrière als singer/songwriter, terwijl Andrew Barlow een hiphopachtergrond heeft. Voor hun gezamelijke project Lamb zette het duo echter alle muzikale grenzen overboord. In Paradiso maakte vooral de manier waarop ze talloze muziekstijlen lieten samenvloeien diepe indruk. De ragfijne zang van Rhodes, de esoterische samples en strakke drum 'n' bass ritmes van Barlow, de jazzy trompet-klanken van de trompettist en roffelende Afrikaanse percussie-uitstapjes leverden een fascinerend samenspel van klank en sfeer op.