Een wijs besluit

Een curieuze ingezonden brief in Trouw maakt binnen een week kerkgeschiedenis. Drie hoofdpersonen sneuvelen - het complete vierkoppige dagelijks bestuur van de Gereformeerde kerken in Nederland treedt af, zonder precedent. Het eeuwenoude duivelspact van seks en religie heeft weer eens als een virus onverwacht en heftig toegeslagen.

Het besluit van het synodebestuur om collectief terug te treden was wijs, wijzer dan doormodderen. Sympathieker ook dan alleen de voorzitter, ds. R. Vissinga, laten vallen, al kan het bij de verkiezing van het nieuwe bestuur daar in feite toch op neerkomen.

Minder wijs en in elk geval minder sympathiek oogt de beslissing van de Vrije Universiteit om het ontslag van haar 63-jarige docent kerkrecht en hoofdrolspeler ds. L. C. van Drimmelen prompt te aanvaarden. Diens baan had maar zijdelings met de affaire te maken. Een zo zwaar aangeslagen persoon stuur je eerst op ziekteverlof; de werkgever begint pas na een maand of twee eens te bedenken of hij het gevraagde ontslag inwilligt. De snelle beslissing nu lijkt ingegeven door het nuchtere verlangen hypercorrect en van een last bevrijd te zijn.

Dan liever de gereformeerde kerk Zeist-West, die haar predikant en naar het lijkt de kwade genius van alle commotie, ds. J. Huttenga, op vakantie heeft gestuurd en ook 'vergeven'. Al is dat laatste weer te schielijk, want die gemeente heeft, tenzij ze uit louter engelen bestaat, meer dan een krap, opgefokt weekje nodig om alles op een rij te krijgen. In mindere mate zal hetzelfde gelden voor Vissinga's gemeente te Kampen.

Kerken en media hebben deze week jegens elkaar aan argeloosheid verloren. Onnodig en onwijs als de lering daaruit is dat wellicht elke ingezonden brief uit de kerk verzonnen en elk media-optreden van de kerk onbezonnen is.