Nass el Ghiwane soms bezwerend

AMSTERDAM - Ze inspireerden Jimi Hendrix, Bob Marley, Peter Gabriel en de Rolling Stones met hun interpretatie van chaabi, de Marokkaanse popmuziek. En toch is Nass el Ghiwane voor veel westerse popliefhebbers nog steeds een onbekende grootheid.

De beroemdste onbekende band is een wellicht een aardige typering voor de formatie die onder collega-muzikanten een uitstekende reputatie geniet en in de Arabische wereld met vijf gouden platen en 27 jaar ervaring tot de absolute top behoort. Bij het westerse poppubliek hebben de vier Marokkanen echter nog lang niet dezelfde status als bijvoorbeeld een Khaled. Dat bleek ook weer afgelopen zaterdag bij het optreden van Nass el Ghiwane in Paradiso, waar het aantal niet Arabisch-sprekende bezoekers op een hand te tellen was.

Misschien daarom lichtten de muzikanten hun teksten uitsluitend in het Arabisch toe. Dat was jammer, want de band is in eigen land vooral vermaard om de subtiele manier waarop ze het regime en de sociale misstanden in hun nummers aan de kaak stellen.

Het optreden van het viertal was sowieso een nogal in zichzelf gekeerde aangelegenheid. Weten veel rai-zangers het westerse publiek te verleiden door van elk optreden een waar volksfeest te maken, bij Nass el Ghiwane was van enige live-show geen sprake. Zodoende moest uitsluitend de muziek het woord doen. Een geluk was daarbij overigens wel dat de vier bandleden stuk voor stuk uitstekende muzikanten waren, die zichtbaar één waren met hun muziek. Met een sobere instrumentatie van akoestische percussie en snaarinstrumenten wist de band een unieke sound neer te zetten, die de kracht van de eenvoud aantoonde.

De voortjakkerende percussie-ritmes en virtuoze melodieën van de snaarinstrumenten kwamen samen in een groepsgeluid dat even meeslepend als melancholiek was. Daardoor klonk Nass el Ghiwane soms opgewekt en onbezorgd en dan weer rauw en doorleefd als een doorgewinterde Mississippi-blues band. Het best op dreef waren de Marokkanen wanneer de muzikale thema's werden uitgesponnen tot minutenlange composities en er van de songs een bijna bezwerende werking uitging.