R. Vissinga verrassende nieuwe synodevoorzitter

Van onze verslaggeefsters HAREN - Met 42 van de 66 stemmen koos de gereformeerde synode drs. R. Vissinga gisteren tot voorzitter. De keuze voor de 43-jarige predikant uit Kampen verraste menigeen; het is gebruikelijk, dat de synode aan een zittend lid van het dagelijks bestuur (moderamen) de voorkeur geeft. Ds. Vissinga zelf had het 'compleet niet verwacht', zo zei hij achteraf bijna onthutst. Hij aanvaardde het ambt 'met aarzeling' en 'verward'.

De eerste prioriteiten van de nieuwe voorzitter zijn de hereniging met hervormden en lutheranen (Samen op Weg) en het jongerenbeleid van de kerken. Vissinga volgt ds. Pieter Boomsma op, die er twee termijnen, samen vier jaar, als praeses op heeft zitten.

Het is een ongeschreven wet, dat de nieuwe voorzitter wordt gerecruteerd uit het zittende moderamen. De vice-voorzitters ds. W. Barandrecht uit Hendrik Ido Ambacht en ds. A. Hekman uit Beilen waren beiden beschikbaar. Maar de gaande man, ds. Pieter Boomsma, durfde vooraf al niet te voorspellen wie het pleit zou winnen, toen hij pijprokend door de wandelgangen liep. De ex-synodevoorzitter - hij is gevraagd de Apeldoornse basketballvereniging te gaan leiden - wist dat er ditmaal verschillende namen van kansrijke niet-moderamenleden de ronde deden.

Allochtonen Volgens menigeen heeft Vissinga zijn verkiezing te danken aan de manier waarop hij de commissie kerkrechtelijke zaken heeft geleid. Hij nam in de afgelopen jaren als gewoon synodelid geen blad voor de mond en vroeg herhaaldelijk het woord op vergaderingen, bijvoorbeeld om te pleiten voor beter contact met jongeren en met allochtonenkerken.

Vissinga zelf vermoedt dat het voor anderen zicht- en hoorbaar is, dat hij geniet van het synodewerk, wat 'zich uit in verbale betrokkenheid', zo zei hij op een persconferentie na de bestuursverkiezing.

Vissinga (geb.1951) studeerde theologie in Kampen en werd predikant in 1977. Hij begon in Hasselt, kwam daarna in Gorinchem te staan en werkt sinds 1987 in Kampen. Hij heeft daar een gemeente met 2400 leden die 'schoorvoetend dingen samen doen met hervormden', géén Samen-op-Weggemeente dus.

Vissinga is een 'pleitbezorger' van het Samen-op-Wegproces, het samengaan van hervormden, gereformeerden en lutheranen. Vorig jaar protesteerde hij op de gecombineerde oftewel trio-synode tegen uitstel van de besluitvorming over het Samen op Weg-proces. “Dit is niet meer aan de jongere generatie uit te leggen”, zei hij toen.

Nu zegt hij: “De Heer roept ons tot eenheid. Dat is mijn belangrijkste motivatie om Samen op Weg te gaan.” De nieuwe voorzitter, die zichzelf in de kerk theologisch rechts en politiek links plaatst, vindt het een “beschamende vertoning dat de kerk zo verdeeld is als zij is”. Het SoW-proces stopt wat hem betreft niet bij de Verenigde Protestantse Kerk in Nederland. Dat is maar een fase op de langere weg naar eenheid met de rooms-katholieke kerk en de orthodoxe protestantse kerken.

Toch bepleit Ds. Vissinga 'geduld' in samenwerking met anderen. In zijn eigen gemeente bijvoorbeeld leeft nog veel weerstand tegen samengaan. En Vissinga denkt dat hij 'burnt out' zou raken, als hij alsmaar 'op dat aambeeld bleef hameren'.

De nieuwe gereformeerde synodepraeses geeft toe op te zien tegen het gesprek met de Gereformeerde bond binnen de Nederlandse hervormde kerk; deze sterke organisatie op de hervormde rechterflank voert heftig strijd tégen de samensmelting van de hervormde met de gereformeerde kerken. Ds.Vissinga meent wel de taal van de 'bonders' te begrijpen en deze zelfs voor een deel te spreken, zei hij op de persconferentie.

Bruggenbouwer De rector van de Theologische hogeschool waar Vissinga afstudeerde, professor Jelsma in Kampen, feliciteert de synode met haar keuze: 'een uitstekende voorzitter', 'een bruggenbouwer, geen doordraver', zo kwalificeert hij Vissinga.

Ook van een collega-predikant uit Kampen, studentenpredikant Faber, horen we niets dan lof: “Ds. Vissinga vertoont een grote openheid, hij heeft respect voor andere meningen, hij is op het juiste moment zakelijk, heeft humor. Hij weet waar hij het over heeft. Hier zullen we hem minder zien en dat is voor ons jammer, voor de kerken als geheel is het goed. Hij levert met hart en ziel een grote bijdrage aan de liturgische vernieuwing in Kampen.”

Geen van de zegslieden plaatst de nieuwe praeses makkelijk op een links-rechts-as; ds. Vissinga is duidelijk geen draufgünger voor het ene of het andere standpunt. “Maar hij is natuurlijk wel een jonge en progressieve predikant, laat dat duidelijk zijn”, zegt een goede vriend van Vissinga, dominee Vliegenthart uit Landsmeer. Volgens Vliegenthart is Vissinga bijzonder geschikt om van het Samen-op-Wegproces te maken wat er in bijzonder moeilijke omstandigheden nog van te maken valt. “Hij is een wijs mens en een plezierig mens. Hoe ik dat kan bewijzen? Hij heeft in al die jaren predikantschap nooit of bijna nooit conflicten gehad. Ik kan u verzekeren dat dat veel over een persoon zegt.”

De vice-voorzitster van de Lutherse synodale commissie, Perla Akerboom-Roelofs: “Hij kwam naar me toe, nadat hij was gekozen en zei dat hij zich verheugde op de samenwerking. 'U bent spontaan', zei hij, 'dat moeten wij nog leren'. Zoiets vind ik bijzonder aardig.”

Voor het overige is de samenstelling van het gereformeerde synodebestuur hetzelfde gebleven, al is er onderling met taken geschoven. Drs. J. J. M. van den Hoven-Scholten werd herkozen als secretaris; ds. W. Barendrecht wordt eerste vice-voorzitter in plaats van tweede, terwijl ds. A. Hekman het eerste vice-voorzitterschap inruilde voor het tweede.