Pierce laatste drempel voor ontketende Hingis

Van onze sportredactie AMSTERDAM, MELBOURNE - Op de Australian Open worden ze slachtoffers genoemd, de arme tegenstanders van Martina Hingis. Na elf dagen tennissen op Flinders Park rest er nog één, Mary Pierce.

Na de afmelding van Monica Seles en de uittocht van Steffi Graf, Arantxa Sanchez en Conchita Martinez, geldt Hingis als de grote favoriete voor de eerste Grand Slam-prijs van 1997. De 16-jarige Zwitserse zou met de titel in Melbourne de geschiedenisboeken halen, want nog nooit won zo'n jong meisje sinds de invoering van het proftennis (1968) een Grand Slam-toernooi. De voortekenen zijn goed voor de in topvorm verkerende Hingis. In de halve finales was Mary-Joe Fernandez uit de kleedkamer gekomen omdat er nu eenmaal twee speelsters nodig zijn voor een partijtje tennis. De Amerikaanse was blij dat ze zich na 69 minuten (6-1 en 6-3) weer mocht omkleden.

Door het bereiken van de finale in Melbourne heeft Hingis zich verzekerd van de tweede plaats op de wereldranglijst. Zij verdringt Seles, die met een gebroken vinger afhaakte en op de eerstkomende computerlijst pas op de zesde plaats is terug te vinden. Graf blijft nummer één, ondanks haar snelle uitschakeling op Flinders Park tegen Amanda Coetzer uit Zuid-Afrika. In de top tien zal de komende weken zeker weer een positie gereserveerd moeten worden voor Pierce, de Française die bijna vanuit het niets de eindstrijd van de Australian Open haalde. In de halve finales verschalkte zij Coetzer, eerder in het toernooi de bedwingster van Graf, in twee sets: 7-5, 6-1.

Enorme dip

De 22-jarige Pierce herstelt zich in Melbourne van een enorme dip in haar grillige loopbaan. Twee jaar geleden won zij de titel op Flinders Park en steeg naar de derde plaats op de mondiale ranglijst. Maar daarna ging bijna alles mis. Op Roland Garros, een paar maanden later, werd Pierce door het Franse publiek uitgefloten na hinderlijk tijdrekken tijdens partijen. Later bleek een liesblessure de oorzaak van haar 'tactiek', maar het leed was geschied. Pierce zat mentaal in de bodem van haar tennistas. Ze was het tennis meer dan moe, had niet meer de puf om te trainen en werkte toernooien plichtmatig (en verliezend) af.

Ook het weerzien met Melbourne, een jaar na haar titel, werd geen onverdeeld succes. Als regerend kampioen verloor zij al in de tweede ronde, reden genoeg voor haar coach Nick Bollettieri om een punt achter hun samenwerking te zetten. De Amerikaanse driller voelde er niets meer voor nog langer als een soort kleuterleider met Pierce op te trekken. Na een aantal omzwervingen in het vaak duistere land der coaches, herstelde Pierce dit jaar de banden met Sven Groeneveld, een oud-assistent van Bollettieri. De weg terug werd aan het eind van 1996 jaar echter geblokkeerd door een schouderblessure, die Pierce drie maanden aan de kant hield.

,Wie mij vorig jaar had gezegd dat ik de finale in Melbourne zou halen, had ik midden in zijn gezicht uitgelachen”, zei Pierce na haar overwinning op Coetzer. “Ik heb moeilijke tijden achter de rug.” Het is al heel lang geleden dat een ongeplaatste speelster een Grand Slam-titel op haar naam schreef. Bijna twintig jaar geleden, in 1978, zag Chris O'Neil kans om als grote outsider het toernooi in Melbourne te winnen. Zover is het nog niet voor Pierce, die als laatste de kans krijgt Hingis op Flinders Park te verslaan. Geen simpel karwei, want de in Tsjechoslowakije geboren teenager heeft de smaak te pakken. “Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend te gaan”, zei Hingis. “Ik speel bijna perfect tennis.” De cijfers spreken echter in het voordeel van Pierce. Drie keer speelde zij tegen Hingis en driemaal won zij in twee sets.