De Elfstedengekte die Super Bowl heet

Half Amerika wordt morgen even gek. In New Orleans, overdekt in de Superdome, wordt de één-en-dertigste uitvoering van de Super Bowl verspeeld, het grootste, voor ons non-Amerikanen meest weerzinwekkende eendaagse sportfeest dat de wereld kent. Morgen spelen de New England Patriots en de Green Bay Packers tegen elkaar en morgen kijken ook, naar verwachting, rond de 120 miljoen mensen naar de televisie.

Het is voor ons, sportvolgers van de koude grond (nou, zo heel koel zijn wij ook weer niet als er langs elf steden geschaatst wordt of als er rondjes in Thialf worden gedraaid) onbegrijpelijk dat zo'n halve natie op zijn kop staat voor zo'n simpel spelletje vrij worstelen.

Voor Amerikanen is Super Bowl Sunday reden tot feest. Ik heb dat één maal meegemaakt toen ik werd uitgenodigd op een Super Bowl Sunday Party, gegeven door Nederlandse Amerikanen in New York. Ik geloof dertig mensen, van allerlei slag, afkomstig uit de hele wereld en sommigen geheel onbekend met de sport, kwamen samen en deden wat heel Amerika op die party's doet: eten, drinken, tv-kijken, heel veel praten en meer niet. Het is zaak tijdens zo'n party fans van beide finalisten binnen de muren te hebben. In mijn geval was dat gelukt; er waren advocaatjes en mensen van de Nederlandse ambassade gekleed in T-shirts voor de ene ploeg en er liepen galeriehouders en dichters met caps van het andere team rond.

Het feest begon om twaalf uur in de middag en tot twee uur was het oer-gezellig. Die tijd wordt gevuld met het grootste voorprogramma dat je ooit bij een sportwedstrijd meegemaakt hebt. Je ziet filmpjes van spelers en coaches, je moet wel kijken omdat Nike en Budweiser hun allernieuwste reclames op je loslaten (kosten: heel veel, tonnen per seconde in ieder geval) en iedereen kijkt, drinkt en kletst. Dit is een 'must-see situatie'.

Het was voor mij toen opvallend dat iedereen wel iets 'footballerigs' te melden had, niet vreemd als je weet dat ieder zichzelf respecterende krant al minstens twee weken pagina's vol over de wedstrijd schrijft. De gastvrouw van het feest wist te melden dat één der startende quarterbacks drie kinderen had, twee met bruine en één met blauwe ogen en een handelaar in antiek vertelde me dat volgens kansberekening de 49-ers (één der finalisten) 62,885 procent van de speeltijd de bal zouden bezitten. Kijk, dat zijn mooie dingen om te weten . . .

De alcohol ging flink rond. Toen de wedstrijd dan eindelijk begon, nestelden de 'diehards' zich vlak voor de tv. Natuurlijk stonden er in het huis waar ik het feest meemaakte een stuk of acht toestellen aan (eentje waarop een cowboyfilm werd vertoond waar de aanwezige jeugd verveeld naar lag te kijken) en zeker gedurende de eerste helft heerste er iets van actieve interesse. Men leefde mee, de eerste scores werden met gejuich ontvangen, soms klonk boe-geroep en intussen gingen het eten en drinken gewoon door. De gastvrouw had hapjes in de speelkleuren van beide teams laten aanrukken (in de buurt waar mijn gastheer en -vrouw woonden moet de beste traiteur geheel zijn binnengelopen), de frisse Chardonnay uit Nappa Valley vloeide flink en tijdens de rust viel het omslagpunt in de party.

De eerste gasten vertrokken (moesten nog naar een galerie-opening van sporthaters die juist deze zondag gekozen hadden voor hún dag) en het viel me op dat hoe dichter we naar het eind van de wedstrijd kwamen hoe minder mensen nog keken. Op het laatst zat ik met twee Amerikanen nog te loeren, alle anderen kletsten over koerswinsten, het nieuwe restaurant in Brooklyn Height, de kleren van de koningin en vooral niet meer over American Football. Grappig om dat zo te zien. Zo moet het dus bij heel veel van die party's gegaan zijn.

Zo gaat het morgen dus weer; op deze zondag klit de helft van de natie aan de tv en geeft zich over aan georganiseerde gekdoenerij. Hoewel het aantal van 120 miljoen kijkers gigantisch aandoet, mag je toch nog stellen dat er 140 miljoen mensen dus niet geïnteresseerd zijn.

Naar de Elfstedentocht keken 11,2 miljoen Nederlanders op enig moment van de dag. Vijf miljoen dus niet. Dat percentage ligt dus even iets anders. Laten wij dus niet te hard roepen dat die Amerikanen gek zijn in het volgen van hun nationale sportfeestje.