Verkamman

Ineens slaat Frank Rijkaard met zijn vuist op tafel. Dat wil zeggen, de jonge bondscoach heeft een beetje genoeg van het aanbod van een man of veertig voor Oranje. Zo'n aanbod bestaat ook niet, al vinden tientallen zogenaamde kandidaten van wel. Zelfs een groep van 22 voor de grote toernooien is van het goede al te veel. Bijna de helft hangt er maar een beetje bij.

Zie het WK van vorig jaar. Oranje was in Frankrijk in totaal 660 minuten aan het voetballen en elf man speelden minder dan de helft van die tijd. Zes spelers haalden niet eens de honderd minuten: Ed de Goey, Ruud Hesp, André Ooijer en Giovanni van Bronckhorst gingen met een paar ton, maar zonder een minuutje speeltijd weer naar huis. Winston Bogarde: 19 minuten, Jerrel Hasselbaink: 78, Pierre van Hooijdonk: 89.

Een niet-speler moet over bijzondere kwaliteiten beschikken. Hij moet bovenal inschikkelijk van aard zijn, geen dwarsligger. Clarence is geen ideale reserve, want Clarence vindt dat hij altijd en overal moet spelen, zelfs wanneer er in zijn serie van 43 interlands maar vijf opvallende wedstrijden tussen hebben gezeten. Pierre vindt dat hij nooit moet spelen. Pierre vindt Patrick beter, maar Pierre is weer beter aan tafel. Altijd een lach op het gezicht, altijd weer de wetenschap dat tussen de top en de tap maar één letter verschil zit.

Reserves, wisselspelers - vroeger smeten ze met de deuren. Woensdag zat ik bij PSV-FC Zimbru naast Joop Hiele. We vonden allebei dat we in de tweede helft getuige waren van iets geks. Arnold Bruggink, de held tegen Vitesse, moest er bij 0-0 uit. Luid applaudisserend ging Arnold van het veld. En dan aan de lijn ook nog even samensmelten met zijn vervanger, Luc Nilis. Erik Gerets gaf hem een goedkeurend tikje. Fijne jongen, vond Erik, goed gezien trainer, meende Arnold.

Hoe zijn de reserves van Frank Rijkaard? Weinig onvertogen woorden, tot dusverre. Sinds Edgar de trom heeft geroerd, zit de schrik er behoorlijk in. Een gemiste penalty, 53 minuten balverlies, weg lopen uit de taken, de lange bal van de tegenpartij er onvoldoende uitgehaald - het weegt allemaal niet zo zwaar als een miniem-kritisch zinnetje in de krant. Michael Mols meende dat de bondscoach hem een toezegginkje had gedaan voor Kopenhagen. In de hoek Michael! Thans mag Michael in Katwijk niet eens meer mee doen in de proefwedstrijd van A tegen B, het duel van de Zwaluwen tegen het bondselftal om de Gouden Onafhankelijkheidsbeker, uit te reiken door hoofdconsul Boeljon.

Die van Barcelona zijn al zo volwassen, dat ze ook op de bank van Nou Camp van een stuk beleving genieten. Niet iedereen kan spelen. Toch? Dus blijft Louis voor Ronald de Boer een grootheid, zelfs als hij rechtsback moet staan. Had Morten eens moeten proberen. Frank doet het nu ook in Oranje, Ronald rechtsback zetten. Gek gezicht, maar Ronald heeft on langs al genoeg op Ajax afgegeven - bij het Nederlands elftal wil hij het graag positief houden. Boudewijn bekijkt intussen hoe de kaarten liggen. Rechts, of toch weer links? Links lonkt, want Overmars heeft de modernste schorsingsvariant te pakken; voor drie interlands tegelijk. Toe maar. Had Marc maar twee dagen eerder fit moeten zijn. Nu valt hij buiten de top-18, want dat is een mooi plan voor het najaar, een top-18.

In de hoek van Marc zou wel eens een conflictje kunnen schuilen. Wat moet de bondscoach wanneer Marc vanmiddag in Liverpool de pannen van het dak speelt? Interessante vraag, die ook Kreek en Trustfull bezig houdt. Echt jongens voor de top-18.