dans

'An Uncertain Hour' vanavond in Theater aan het Spui te Den Haag; Twentse Schouwburg te Enschede (18) en in de Stadsschouwburg Arnhem (28)

Voor 'An Uncertain Hour' liet Clarke zich inspireren door een boek van Thomas Mann, 'Der Zauberberg' en door een toneelstuk van Pirandello, beide rond 1920 geschreven. Dat leverde ideeën voor het toneelbeeld, de silhouet-contouren van een berglandschap, en het aantal van zes spelers op. De echte inspiratie kwam echter van de liederen van Franz Schubert, Robert Schumann en Hugo Wolf. Melancholie en doodsdrift, een kwijnend bestaan, al starend over de verre onbereikbare toppen van de bergen, om te zuchten zo mooi kan dat zijn en werd het ook in dit stuk. In een uiterst traag tempo ontspint zich Clarke's subtiele drama waarin twee paren zich langzaam gaan onderscheiden. Martine van Hamel en Gary Chryst vormen het koppel dat ten prooi ligt aan onbeantwoorde liefde, eenzaamheid en wanhoop. Het meest symbolische beeld daarvan is Hamel die roerloos met een bruidsboeket in de handen zit te wachten en te wachten, terwijl het andere paar, Sabine Kupferberg en Rob Besserer, uiteindelijk de onderhuidse passie de vrije loop laat gaan. Dat culmineert in de onderwerping van de vrouw door de man, die als liefdeswapen de lange hals en kop van een grote zwaan hanteert; het hoogtepunt in dit verder verstilde drama dat amper dans kent maar qua timing en opbouw wel degelijk choreografisch gezet is, onzichtbaar (en taai) als een herfstdraad. Voorbeeldig is de wijze waarop de sopraan Kristin Norderval en de bas Wim-Hein Voorsluis werden geïntegreerd in dit lyrische drama dat te lang werd uitgesponnen terwijl het koppel Hamel/Chryst best wat nadrukkelijker aanwezig mocht zijn.