Waterpolosters ontpoppen zich als schlemiel van EK's en WK's

PERTH - Voor het eerst in de WK historie vormde het hoofdstadion de locatie voor een wedstrijd vrouwenwaterpolo. De finale voor het oog van de wereld en Nederland, dat twee decennia lang voor erkenning van de sport heeft gestreden, als favoriet. Maar aan dergelijke symboliek hebben de berekenende Italianen lak, die gingen er vrolijk met de buit vandoor: 7-6.

Oranje was in Perth tot de eindstrijd ongeslagen gebleven. In de groepswedstrijden was Italië zelfs verslagen, zij het moeizaam. Voor de azzuri was dat al de derde wedstrijd op rij die ze verloren, waarna het herstel de formatie binnen sloop. Ofschoon donderdag nog een heel moeizame halve finale tegen Australië moest worden doorstaan, waarin na verlenging pas sudden-death de beslissing bracht. Het is in deze teamsport allemaal mogelijk, waar bij individuele sporters de geringste fout onmiddellijk wordt afgestraft.

Het is overigens niet de eerste keer dat Nederland zich zoiets laat flikken. Tijdens de vorige WK in Rome werd Hongarije in de poule-wedstrijd met 10-8 terzijde geschoven, waarna op het beslissende moment voor hetzelfde land werd gebogen: 7-5. Dat is even slikken, maar het is gewoon de consequentie van het lange streven: als topsport worden erkend. Twintig jaar geleden speelde Hannie Hulscher de rol van voorvechter van vrouwenpolo, door zich tijdens een demonstratie-toernooi in Berlijn af te zetten tegen de houding van de polo-mannen, die “polosters slechts waarderen als ze in bikini en bereid tot een flirt” langs de rand van het bassin plaatsnemen.

Nederland ontpopt zich steeds meer als specialist van de Fina-Cup -zeg maar de wereldbeker, die vorig jaar werd gewonnen- en de schlemiel van EK's en WK's. Vorig jaar werd de ploeg van Van Hardeveld tijdens de Europese titelstrijd in Sevilla ook al dwars gezeten door Italië, dat toen al in een vroeger stadium van het toernooi triomfeerde. Wat het wereldkampioenschap betreft: drie van de vier finales werden verloren. Bij de primeur in 1986 te Madrid liep de ploeg volkomen onverwacht een nederlaag op tegen Australië. In Perth '91 werd dat misverstand recht gezet, zij het niet zoals gisteren in het hoofdbad van het Challenge Stadium, maar ver weggestopt buiten Perth in Bicton Pool. Pas bij het verlies drie jaar later in Rome, ontstond het besef dat Nederland stilstond en andere landen zich ras ontwikkelden.

Met steun van NOC-NSF kon worden ingegrepen, bovendien moet een jeugdplan voor aanvoer in de toekomst zorgen. Op korte termijn hoeft niemand zich volgens Van Hardeveld zorgen te maken, “want dit is een fantastische ploeg die zo door kan tot Sydney”. Maar gisteravond was het even slikken na het duel waarin Italië Nederland stevig in de tang hield. En waarin de stabiel in het water liggende spits Giusy Malato het evidente verschil vormde. Ze is in staat haar opponent te imponeren, op het juiste moment de goede positie te kiezen en is bijzonder vaardig met de bal. Zozeer zelfs dat de uitblinkende Nederlandse doelvrouw Karla van der Boon vier maal geen verweer had tegen haar fratsen.

Oranje kwam tweemaal voor -1-0 en 3-2- en liep verder achter de feiten aan. Ster-aanvalster Karin Kuipers: “Iedereen was er van overtuigd dat we ze zouden pakken. Wij moeten het hebben van beweeglijk aanvallen. Dat hebben de Italianen goed weten de voorkomen. Zeker in de slotfase vergaten we te bewegen en durfde eigenlijk niemand meer het initiatief voor een schot te nemen.” Hardeveld: “Het is vreselijk teleurstellend in de finale zo de pottebak op te gaan. We waren vol goede moed, hadden geen zenuwen en de sfeer was perfect. Maar we werden door de Italianen goed vastgezet. Zij speelden met een zeer gesloten verdediging waar bijna niet doorheen was te komen.”

In '91 was Van Hardeveld nog teammanager, daarna nam hij de coaching over van Peter van de Biggelaar. In die functie was een wereldtitel niet voor hem weggelegd, en zal een olympische droom niet uitkomen. Hij heeft de 'uitdagende' functie van topsportcoördinator van het hele waterpolo op zich genomen. “Ik neem met pijn in mijn hart afscheid, ik heb echt een paar nachten wakker geleden voor ik mijn beslissing nam. Maar gelukkig blijf ik in de zijlijn bij deze geweldige ploeg betrokken.”