Ojee, dat zal Bert niet leuk vinden

De zondag is een officiële rustdag, nog steeds. Hoe besteden mensen deze vrije dag? Deel 6: Het fastfood restaurant

Half drie - de grote drukte is voorbij. De gasten zijn als een draaikolk het restaurant uitgespoeld, even haastig als ze een uur daarvoor waren binnengekomen. Er zit alleen nog een ouder echtpaar. De man heeft zijn corduroy pet voor zich op tafel gelegd. “Mevrouw,” zegt hij aarzelend, als het meisje met de emmer voorbij komt, “mevrouw, kunnen we bij u bestellen?”

“Bij de counter, meneer,” zegt Tamara en plonst haar stok met reepjes dweil in het sop.

“Och ja,” zegt de oudere man, “gewoon bij de keuken.” En daarna - zich tot zijn vrouw wendend: “Wat mag het zijn, lieverd?” De vrouw plukt aan de pet voor haar op tafel. “Een kopje soep” zegt ze peinzend. “Dat zou me goed doen. Een kopje heldere bouillon. En een mandje brood. Met kruidenboter.”

Terwijl de oudere man in de richting van de balie schuifelt, zwaaien de glazen toegangsdeuren open. Twee jongens - een lange magere en een bolle in ski-jack - blijven een moment bij de ingang staan. “Lekker aan het soppen, moppie?” zegt de lange. “Hé, moppentopper,” roept de bolle. Hun schoenen laten bruine voetstappen na op de marmeren tegelvloer.

Iedereen achter de balie draagt een haarband met klep. Op die klep staat de naam van de fastfood-keten. “Kan ik u helpen?” vraagt een klein meisje met sproeten. De bolle kijkt haar schattend aan. “Nou... Cynthia,” leest hij van haar badge, “we zouden graag de chef spreken.”

“Mag het ook de shift manager zijn?” Ze draait zich om. “Hugo!” roept ze, “wilt je even komen, alsjeblieft.” Daarna wendt ze zich tot de oudere man die geduldig voor de kassa ernaast staat te wachten. “Die kassa is gesloten, meneer,” zegt ze. “ Kijk maar, er staat 'CLOSEd' op.”

“Och ja, neemt u mij niet kwalijk.” Geschrokken doet de man een stap opzij.

“Kan ik u helpen,” vraagt ze nu.

De shift-manager verschijnt achter de balie en kijkt de jongens vriendelijk aan. “Kan ik u helpen?”

De lange buigt zich over de counter. “Mijn broer Bert gaat trouwen,” zegt hij op samenzweerderig toon, “en nu wilden we met een paar jongens een geintje met hem uithalen.”

De shift manager knikt belangstellend. “Voor een geslaagde vrijgezellenavond moet u hier zijn,” zegt hij. “Ik zal even de hostess halen - die gaat over de big party. Gaat u maar even zitten.”

“Mag ik van u twee heldere kippebouillon,” vraagt de oudere man.

“We hebben geen soep, meneer.” Het meisje wijst naar de grote lichtbak boven haar. “Daar staat wat we hebben.”

“Och ja,” zegt de oudere man, “neemt u mij niet kwalijk.”

Het meisje met de mop is ondertussen het middenpad aan het dweilen. Het roze marmer glimt als een spiegel.

Weer gaan de glazen deuren open. Drie meiden in bomberjacks komen giechelend binnenrollen. “Hé Tamara. Heb je geknoeid?” roept de blondste.

Tamara's gezicht klaart op. “Hé Sabrien. Hé Patries. Hé Jolan. 't Was druk net joh, tijdens het rush-hour. Toen heb ik - hoeheetdat - achter de counter gestaan. Best lachen. Maar dit...” Ze kijkt zuur in haar emmertje met sop.

“Ga dan mee, gek,” roept een van de meiden. “Wat verdien je hier nou!”

“Een kindermenu-salaris,” schampert een ander. “Wie gaat er nou op zondag de werkster uithangen.”

“Ik ben anders medewerker-fastfood,” corrigeert Tamara. “En - hoeheetdat - als jullie op zondag niet zonder me kunnen, komen jullie maar hier werken.”

“Ja, die is gek.”

“Kan ik u helpen?” vraagt de hostess. Ze komt bij de twee jongens aan een formica tafeltje zitten.

“Ja,” zegt de bolle. “Hoe lang duurt dat hier, zo'n bachelorsparty?”

De hostess schikt haar blauwgestreepte sjaaltje. “Een uur, tot anderhalf uur” zegt ze.

“Jee, en dat zonder bier,” roept de lange verontwaardigd. “Dan ben ik benieuwd wat jullie onder een big party verstaan!”

“Ingrediënten van de big party zijn sowieso natuurlijk het lekkers dat we hier te bieden hebben,” glimlacht de hostess. “Plus natuurlijk de feestelijk versierde tafels, slingers, hoedjes en badges. Maar het hoogtepunt van de avond,” zegt ze en zet haar handen tegen elkaar, “het hoogtepunt is een spannende kitchen tour.”

“Een spannende kitchen tour...” De monden van de jongens zakken open. “Geil!”

De hostess blijft onverstoorbaar. “We laten het feestvarken zelf hamburgers bakken,” zegt ze, “voor al zijn vrienden.”

“Bert en hamburgers bakken!” proest de lange. “Dan gaan wij wel ergens anders eten.”

“En werkt Sheila dan ook?” vraagt de bolle. “Die Surinaamse, met diehe...”

De hostess lacht verbaasd. “Sheila is nog geen achttien - die werkt alleen 's middags. ”

“O,” zegt de bolle, “dat zal Bert niet leuk vinden.”

“Nee,” zegt de lange, “dat zal-ie zeker niet leuk vinden.”

Het hoofd van de oudere man schudt heen en weer.

“Maar een broodje kaas heeft u toch wel...” zegt hij verbaasd en priemt met zijn vinger in de richting van de keuken.

Maar een broodje kaas behoort niet tot de mogelijkheden. De ingrediënten - brood en kaas - zijn aanwezig, maar als produkt kan het niet worden geleverd. De fastfood-keten werkt met een afgebakend assortiment, dat in elke vestiging precies hetzelfde smaakt. De hamburgers worden niet op het gevoel gebakken, maar omgedraaid op het commando van snerpende piepjes. Het frituur slaat alarm, als de frietjes op smaak zijn. De medewerkers hollen door de keuken in uniform en voor het te woord staan van de klanten beschikken zij over de volgende teksten: 'Kan ik u helpen?', 'Small, medium of maximum?', 'Smakelijk eten' en 'Bedankt en tot ziens'.

De rol die het personeel speelt, is tot in de details geregisseerd. Alles is vastgelegd in regels en functie-eisen. Opgeruimdheid hoort bij het produkt - op de glimlach wordt getraind.

“Anna, ik heb een verrassing voor je,” zegt de oudere man als hij bij het tafeltje van zijn vrouw komt. “Twee Pocahontas happy meals. Met appelgebak.”

“Nou, wij kijken nog even verder,” zegt de lange jongen. “We bellen wel.”

“Dat kan altijd,” zegt de hostess met een roestvrijstalen glimlach. De twee jongens lopen lacherig door het restaurant. Onderweg geven ze beurtelings een tikje op het achterwerk van Tamara. “Nog niet uitgesopt,” roept de bolle.

“Dag mopperkont,” roept de lange.

Hun schoenen maken bruine voetstappen in de richting van de deur.

“Bedankt en tot ziens,” zegt Tamara zonder zich om te draaien.