Klachten bij Ombudsman gebundeld

Van een onzer verslaggevers AMSTERDAM - Gaapte de arts of niet? Volgens de vrouw uit Zaandam wel. Zij diende een klacht in bij de Nationale Ombudsman tegen de Gak-arts die haar onderzocht.

De man schoffeerde haar bovendien door haar een nutteloos geval voor de maatschappij te noemen. Ook zou de arts ruw haar zere been hebben opgetild. Toen ze daar iets van zei, beweerde de arts - die haar onderzocht wegens arbeidsongeschiktheid - dat het juist allemaal erg soepel en goed ging.

De betrokken arts gaf toe te hebben gegaapt, maar dat kwam volgens hem door vermoeidheid. En dat hij de vrouw serieus had behandeld, bleek toch wel uit het feit dat de keuring drie kwartier had geduurd? Het liep uit op welles-nietes en de ombudsman kon geen oordeel vellen, hoewel hij het gapen 'onbeleefd' noemde.

Dit is één van de anekdotes die zijn opgetekend ter gelegenheid van het derde lustrum van de Nationale Ombudsman. De journalist Caspar van Tongeren selecteerde een aantal van de tienduizenden klachten die de ombudsman in vijftien jaar tijd bereikten. Uitgeverij BZZToH gaf de selectie uit onder de titel 'Onheus behandeld'. In meer dan de helft van de gevallen handelde de rijksoverheid inderdaad (deels) niet behoorlijk, zo blijkt.

Min of meer op de lachspieren werkende gevallen, zoals van de gapende dokter, worden afgewisseld met ernstiger kwesties. Zoals de zaak van de 50 jarige V. De man werd in het tv-programma Surveillance van de NCRV opgevoerd als de moordenaar van een hoer. Dat ging als een lopend vuurtje door zijn woonplaats. V. kwam in de Ziektewet, moest uit het bestuur van de Oranjevereniging stappen, kon niet naar de begrafenis van een goede vriend.

En dat, hoewel de officier van justitie hem schriftelijk had laten weten, dat hij niet langer verdacht werd. V. is nooit te weten gekomen waarom hij werd verdacht. Zelf denkt hij dat hij lukraak door de politie is opgepakt. “Per slot van rekening hadden die rechercheurs al een tijdje geen moordzaak meer opgelost. En het zou hem ook niet verbazen, als de recherche hem had opgepakt om de NCRV aan mooie beelden te helpen. Ondanks protesten werd het programma tweemaal uitgezonden, zij het met een verdraaide stem en met de mededeling, dat hij van alle blaam was gezuiverd. Maar dat kwam nauwelijks in beeld.

Het boek beschrijft ook de behandeling door de overheid van hemofilie-patiënten die bij hun medische behandeling besmet waren geraakt met het HIV-virus. Dat kostte tientallen mensen het leven, door de trage manier waarop maatregelen worden genomen. Irritant was ook de manier waarop de overheid om de hete brei heen draaide. “Ik moest de post (van het ministerie van volksgezondheid - red.) wel twintig keer lezen, voordat ik begreep wat er nu eigenlijk stond”, zegt een patiënt.

Een recente zaak is die van de balpenmoord. Jim T. werd in hoger beroep vrijgesproken van moord op zijn moeder. Hij zou haar gedood hebben door haar een balpen in het oog te schieten. Maar het slachtoffer kan ook overleden zijn, nadat ze gestruikeld was waarbij de balpen in haar oogkas was geschoten. Dat liet een oogspecialist het rechercheteam al in een vroeg stadium weten, maar dat werd verzwegen in het proces-verbaal. De vader van Jim wendde zich tot de ombudsman om zich te beklagen over uitlatingen van de politie tegenover de pers, om “wijd en zijd de mening te doen postvatten, dat mijn vrouw het slachtoffer van moord geworden was.”