Fin Myllylae troeft Noorse langlaufer af

Van onze sportredactie

Onafhankelijk van elkaar hebben beide natuurmensen vaak genoeg soortgelijke omstandigheden gezocht en overwonnen, maar nimmer gebeurde dat als topsporter tijdens een cross-country-race op het hoogste niveau.

Zelden zullen de belevingen van de Fin en de Noor ook zulke tegenstrijdige gevoelens hebben losgemaakt. Voor Myllylae ging gisteren een droom in vervulling, toen hij ver voor het 75 langlaufers sterke veld uit als olympisch kampioen van de 30 kilometer klassieke stijl finishte. Grootheid Daehlie had op dat moment nog zesenhalve minuut nodig om zijn worsteling te voltooien: hij leed de grootste nederlaag uit zijn imposante loopbaan.

Daehlie staat in Nagano op de rand van ongeëvenaarde olympische grootheid. Tijdens de Spelen van Albertville ('92) en Lillehammer ('94) verzamelde de dertigjarige sporter reeds vijf gouden medailles. Als hij de komende dagen nog een olympische titel wint, dan streeft de Noor Eric Heiden en Clas Thunberg voorbij en heeft hij meer goud dan welke man ook in de historie van de winterspelen. Voegt Daehlie er in Japan twee toe aan zijn erelijst, dan passeert hij zelfs Lidija Skoblikova, die met zes triomfen tot dusverre het meest succesvol was. En dan is er nog een derde streefdoel voor de man die zich met zijn prestaties in het langlaufgekke Noorwegen een miljoenen-inkomen heeft verworven: met het winnen van het koningsonderdeel - de vijftig kilometer - op de slotdag van de Spelen, zou Daehlie de eerste mens worden met een complete gouden set in alle vijf langlauf-onderdelen.

Daehlie heeft zich voor het complete langlaufprogramma ingeschreven, waarbij ervan werd uitgegaan dat het vooral landgenoten zouden zijn die hem van geschiedschrijving zouden kunnen afhouden. Maar gisteren dook Mika Myllylae op om ten overvloede te bevestigen dat zijn wereldtitel van vorig jaar op de 50 kilometer geen toevalstreffer kon zijn. Toen versloeg de Fin Daehlie - die tweede werd - in het hol van de leeuw in de stromende regen. De Noren lieten zich daardoor destijds in Trondheim niet van het parkoers verjagen; gisteren meden de Japanners de besneeuwde bossen van Hakuba als de pest. De rust rond de dichtgesneeuwde loipes werd slechts verstoord door luidruchtige coaches.

Vier jaar geleden werd Daehlie in Lillehammer opgezweept door meer dan 100 000 landgenoten. Gisteren was er geen mentale steun en leed hij in de gierende wind, met het al vroeg opgekomen gevoel dat hij op zijn relatief zwakste onderdeel kansloos was. “Ik voelde me eenzaam in de bossen. Ik zag nergens toeschouwers en vroeg me af of dit werkelijk de Olympische Spelen waren.” De zin van het avontuur was hem eigenlijk al een half uur voordat hij als laatste deelnemer van start ging, ontnomen. Zijn de Noren normaal gesproken meesters in het kiezen van de juiste wax-samenstelling, gisteren werd volkomen misgetast. Gekozen werd voor meer grip op de sneeuw, waar de Finnen met een mengsel dat glijden bevordert meer succes hadden.

Daehlie: “We hadden veel problemen met de ski's. Na acht of negen kilometer realiseerde ik me dat ik het verkeerde paar had. Ik heb de race slechts uitgelopen omdat ik niet wilde opgeven (zoals titelverdediger Thomas Alsgaard halverwege in vijftigste positie wel deed, red).”

Ook Myllylae onderschreef het loodzware karakter van de wedstrijd, die volgens veel deelnemers moet hebben plaatsgevonden op het zwaarste parkoers ooit tijdens Winterspelen. “Het voelde in de eerste kilometer al alsof ik dood zou gaan. Mijn oud-coach zei dat dat het ergste wat je kan overkomen is, daadwèrkelijk doodgaan. Dus vandaag viel het mee.” Zoals veel Finnen in de donkere wintermaanden doen, ging de man met de bijnaam Karpasi - 'de man die leeft in de bossen en bessen plukt' - na zijn triomf op de filosofische toer. “Het leven is een reis en alles dat in het leven gebeurt, heeft een reden. Na de geboorte van mijn zoon ben ik mentaal sterker geworden en realiseer ik me dat het leven meer is dan skiën. Ik ben nu gelukkig met alles wat ik doe.”

Ook de dertigjarige Daehli, die vanaf zijn zestiende professioneel langlaufer is, zegt de sport na de geboorte van zijn twee zoons te zijn gaan relativeren. “Ik ben nu 200 dagen per jaar van huis, dat wordt me teveel. Het wordt steeds moeilijker om het leven in dit circus vol te houden.” Daehlie zegt mentale problemen te hebben om aan de hoge eisen te kunnen blijven voldoen. Voor de Spelen zei hij zelfs in de cross-country geen doelen meer te hebben en na de WK van '99 te willen stoppen. “Winnen was in '94 in eigen land het ultieme doel. Word ik nu derde, dan zou dat niet zo belangrijk zijn, ook al is het lang niet goed genoeg. Maar ik zou er mee kunnen leven.”

Tot Nagano nam Daehlie deel aan tien olympische races, die hem acht medailles en twee vierde plaatsen opleverden. Gisteren werd de immens populaire Noor twintigste, vooral omdat hij zich in kansloze positie wilde sparen voor het zware programma dat hem nog wacht. En waarin hij met name op de tien kilometer en de estafette kansrijk moet worden geacht om zijn olympische loopbaan waardig af te sluiten. “Ik denk momenteel vooral veel na over de toekomst.” Om werk zal hij niet verlegen zitten. Daehlie heeft een eigen kledinglijn, geeft motivatie-trainingen voor personeel in het bedrijfsleven en heeft een televisieprogramma over reizen en avonturieren.