jazz

AMSTERDAM - Tijdens het Nieuwjaarsconcert van het BIM-huis presenteerde gitarist Franky Douglas zijn 'nieuwe' groep Douglas Seven.

Behalve dat er meestal meer dan zeven musici op het podium stonden, en dat het merendeel daarvan ook eerder vast of regelmatig bijdragen had geleverd aan Douglas' vorige groep Sunchild, week ook de muziek nauwelijks af van die van Douglas Seven. Je kunt zelfs stellen: Douglas Seven is gewoon Sunchild.

Minder leuk of genietbaar werd het concert hier niet door. Zelfs een concert van Douglas Seven in reeds door Sunchild gedragen kleren is de moeite waard. Daarvoor staat Douglas' vriendelijke mix van Caraibische en improvisatiemuziek immers borg.

Net als bij Sunchild werd er door Douglas Seven ook een Zuidafrikaanse kwela gespeeld, met een zinderende bijdrage van tenorsaxofonist Sean Bergin. En een lekker stuk salsa, met kwinkelerend pianospel van Glenn Gadum. En net als vroeger doorspekten cellist Ernst Reijseger, trombonist Wolter Wierbos en trompettist Eric Boeren de muziek met fijne, ontregelende plaagstootjes.

En eveneens net als vroeger, konden de bezoekers zich afvragen wat nou precies de functie in het geheel was van de in een fonkelend rode overall gestoken gitarist. Want, hoe spectaculair hij als gastmusicus in andere groepen soms ook voor de dag komt met scheurende uithalen, in zijn eigen groep zette hij zich, als vanouds, uitsluitend dienstbaar in. Douglas Seven/Sunchild is zìjn groep, het merendeel van de composities is van zìjn hand. Hij geeft voorzetten, delegeert, stuurt. Hij beweegt zich als een Duke Ellington, die in zijn eigen orkesten ook zelden een hoofdrol speelde.