Slakken

Langs ons huis in Frankrijk loopt alleen een voetpad. Het openbare weggetje, dat speciaal ten behoeve van ons huis is geasfalteerd, houdt op ons erf op. Het voetpad, zo had men ons bij de overdracht verzekerd, leidt tenslotte naar Compostella. Dat klopt, in zoverre dat men vanuit Amstelveen ook Amsterdam zal weten te bereiken indien men per se over Maastricht wil. Als je maar door blijft lopen.

Bij ons komt nooit iemand langs.

Dat is dus ook weer overdreven. In de zomer, als er een keer een bui is gevallen, zien we oudere mannen, twee of drie, over het voetpad gaan. Soms ook een hele familie. Ze hebben een stok in de ene hand een plastic tas van de weidewinkel in de andere. Ze slaan in het groen en we zien ze soms iets oppakken: slakken, weten we. Die vind je volop bij ons in de buurt, de beste van het hele land naar de buurman ons verzekert. Hij eet ze niet vaak want zij moet ze klaarmaken en daar heeft ze zelden zin in. Konijn, dat vindt ze niet erg.

Wij kopen de onze nog steeds per dozijn uit de diepvries bij de supermarkt, komen ze toch nog in een plastic tas van de weidewinkel aan. We hebben al wel eens in het kookboek gekeken hoe die dingen klaar te maken, maar daar begin je inderdaad dan toch maar niet zelf aan, en ook niet voor die prijs.

Ook volop te vinden in de juiste tijd van het jaar: paddestoelen. In alle soorten en maten. Die zoeken we wel. Voor alle zekerheid gaan we met de oogst altijd even langs bij de apotheek in het stadje. Hij is de kenner, plukt de giftige eruit, geeft ze een naam en kent enkele recepten voor een bon repas. Als hij een foutje maakt, heeft hij tot op zekere hoogte daar ook weer recepten voor.

Het enige probleem is eigenlijk dat er na drie dagen in koor wordt geroepen: eten we vandaag weer eens iets zonder paddestoelen erin?