INDIA

Smalle straatjes, duistere trappen: de wonderdoener leidt een bijna verborgen bestaan. In de verte geurt de zee die Cochin, in de zuidwestelijke deelstaat Kerala, tot zo'n levendige Indiase havenstad maakt. In het directiekamertje wordt bijna de hele ruimte in beslag genomen door de druk gebarende T. Majeed, eigenaar van 'Fair Pharma'. De witte jas ontbreekt; de pillen staan op tafel.

“Ik ben nog steeds bereid mij te laten injecteren met het aids-virus”, zegt de 57-jarige Majeed, een voormalige mijnbouwingenieur die sinds een jaar of tien als medisch autodidact door het leven gaat. “Ik kan mijn eigen lichaam laten bewijzen dat het geneest. Maar het is niet meer nodig. Mijn patiënten vormen al ruim voldoende bewijs.”

Majeed is de uitvinder van, en handelaar in 'IMMUNO QR', een middel dat volgens hem “binnen drie dagen” het virus doodt van mensen die lijden aan HIV of aids. Met zijn kuur van siroop en tabletten zijn volgens hem na honderd dagen alle sporen van de dodelijke ziekte verdwenen. De medische wetenschap weigert hem serieus te nemen, maar dat deert hem niet.

Majeed zegt de afgelopen vijf jaar bijna 15 000 mensen te hebben behandeld. Ongeveer een tiende van hen is afkomstig uit het buitenland, zoals de Arabische Golfstaten maar ook Italië en Duitsland. “In 98 procent van de gevallen heeft de kuur succes”, beweert hij. Bewijzen zijn er niet: Majeed wil de privacy van zijn klanten niet schenden.

Zijn lichtbruine tabletten bevatten 24 verschillende kruiden. Uitvoerige bestudering van de Indiase homeopathische traditie, de eeuwenoude Ayurveda, wezen hem de weg naar de genezing. Indiërs betalen voor zijn kuur van in totaal 800 pillen ongeveer 450 gulden. Buitenlanders zijn met 800 dollar duurder uit, maar kunnen het medicijn over de post thuis krijgen.

Het is niet verbazingwekkend dat Majeed in India veel belangstelling kent voor zijn aidstabletten. De ongeneeslijke ziekte dreigt in het Zuidaziatische land angstwekkende proporties aan te nemen. Dit jaar bleken op een bevolking van ruim 900 miljoen mensen bijna twee miljoen personen HIV-besmet - een stijging van 60 procent in twee jaar tijd.

In het openbaar praten over seksualiteit is in India doorgaans taboe. Daar staat tegenover dat promiscuïteit, bij voorbeeld onder vrachtwagenchauffeurs, een normale zaak is en het gebruik van condooms bijzonder laag.

Indiërs die weten wat aids is, weten doorgaans ook dat voor de ziekte geen medicijn beschikbaar is. Daarmee komt een lucratieve markt vrij voor hen die beweren de ziekte te kunnen genezen, op welke bizarre wijze ook. Van controle op de activiteiten van deze kwakzalvers is nauwelijk sprake.

Vorig jaar werd een medewerker van de spoorwegpolitie in Tamil Nadu gearresteerd. De man had zich laten vertellen dat hij aan aids leed maar zou kunnen genezen door gemeenschap met een maagd. Het slachtoffer van zijn verkrachting was een meisje van negen jaar. Het kind overleefde de mishandeling niet.

In de westelijke havenstad Bombay woont ene dokter Thakkar, die beweert een urine-therapie te hebben ontwikkeld die niet alleen aids-patiënten geneest maar ook een adequaat middel vormt tegen talloze andere kwalen, van verkoudheid tot kanker. Zijn boek, 'Wonderen der uropathie' verkoopt goed. In New Delhi vond dokter Tuli zijn eigen geneeswijze voor aids: acupunctuur. “De therapie herstelt de gezondheid”, zo liet hij begin dit jaar weten, “door de balans tussen yin en yang terug in evenwicht te brengen.”

De WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie, waarschuwt in India regelmatig tegen de praktijken van zelfverklaarde wonderdokters. Ook de ex-mijnbouwingenieur Majeed dreigde de WHO met een proces als hij niet zou ophouden in zijn advertenties te beweren dat de organisatie zijn medicijn had getest en effectief had bevonden.

Majeed zegt ervan overtuigd te zijn dat de WHO in het geheim zijn tabletten wel degelijk heeft onderzocht, maar de positieve resultaten niet durft te publiceren omdat daardoor de klassieke geneeskunde in grote problemen zou worden gebracht. De medicijnman uit Cochin gelooft heilig in de kracht van zijn IMMUNO QR. In rap tempo gaan de brieven over tafel van Indiërs die hem schreven hoe zij zich dank zij de pillen in korte tijd weer energiek gingen voelen. Ook toont hij de medische verklaringen van zijn eerste patiënten, een vrouw en haar dochter. Beiden waren HIV-besmet maar zijn nu “volledig gezond”.

De verkoop van de siroop en de tabletten legt hem geen windeieren. “Daar gaat het mij helemaal niet om. Ik zou willen dat de Indiase regering mijn middel op grote schaal ging produceren. Het zou niet alleen veel mensen genezen, het zou door de opbrengst uit export ook nog eens een zeer gunstige invloed hebben op de betalingsbalans.”

Van dat laatste lijkt het niet snel te komen. De verkoop blijft beperkt tot de achteraf-straatjes van Cochin. Als het niet anders kan, dan maar zo, meent Majeed. “De mensen weten mij toch wel te vinden. Geef mij nog zes maanden de tijd om nieuwe mensen te genezen. De waarheid zal vanzelf aan het licht komen. Met de Nobelprijs? Ach, ik ben geen arts.”