VAK R

“Deze sport heeft nog steeds z'n critici, maar wie hier niet van genoten heeft, is geen echte sportliefhebber”, zei de BBC-verslaggever gisteravond nadat Raymond Barneveld de officieuze wereldtitel pijltjesgooien had gewonnen.

En ik moet eerlijk zeggen, na drie dagen aan schaatsen in Helsinki te hebben gelegen: het had wel wat. Ongetwijfeld ook veroorzaakt door het feit dat zo te zien het notoire schaatspubliek blijkbaar Frimley Green had verkozen boven Helsinki - binnen en bier. Het schaatsen was net zo enerverend als wanneer achter je rug in het café twee vaag bekenden voor hun lol hun met pijltjes staan te gooien.

Maar het tv-commentaar en de rest van de ambiance bij het schaatsen waren dan ook zodanig, dat je alles eigenlijk maar beter via teletekst had kunnen volgen. Even afgezien van alle gezeur van Ria Visser, wier woorden zowel inhoudelijk als zo te horen neerkomen op die van een voetbalverslaggever die bij een strafschop uitlegt hoe de doelpalen op de fabriek gemaakt worden, was het vooral bij de mannen de manier waarop Falko Zandstra uitgebreid ten grave werd gedragen. Met de kist half in de oven hoorden de verslaggevers een nieuwe rondetijd en maakten dat ze wegkwamen: een groot kampioen, dit is het laatste grote toernooi van Falko, 35.7!, of toch niet.