Gabbers verbazen Afrika

Een muzikaal avontuur van de eerste orde. Zo kun je de reis die minister Jan Pronk (toen nog van ontwikkelingssamenwerking) begin dit jaar drie Nederlandse gabbers uit de provincie aanbood, zonder overdrijven noemen. Hun belevenissen zijn op film vastgelegd en vanavond onder de titel 'Hakkûh in Afrika (gabbers in Senegal)' bij Veronica te zien.

De reis werd ondernomen in het kader van de manifestatie 'Move your world' die in april in Amsterdam werd gehouden. Dit festival was bedoeld om bij jongeren meer begrip te kweken voor andere culturen.

Een maand eerder stapten Maarten Schinkel (20) en Arjan Regterschot (24), beiden uit Zwolle, en Erwin Zwiers (26) uit Balkbrug in het vliegtuig om als de groep Utility naar de Senegalese hoofdstad Dakar te reizen. Opdracht was daar muzikaal in contact te treden met lokale musici. Ze wilden hen kennis laten nemen van de Nederandse hardcore gabberscene.

Met hun kaalgeschoren schedels, beschilderd in de kleuren van de Senegalese vlag, trekken ze op het vliegveld al veel aandacht. Voor hun vertrek doen de drie thuis een boekje open over hun verwachtingen. Die zijn hoog gespannen. Ook vinden ze het wel een ietwat griezelige onderneming. Als hun muziek de mensen in Afrika maar aanspreekt, dan moet het lukken. En ze zullen er voor zorgen dat hun optreden in de smaak valt.

Wat de te verwachten reacties betreft, staan ze met beide benen op de grond. Ook in Nederland wordt er immers verschillend over gedacht. Tegenstanders doen de klanken die ze voortbrengen vaak af als 'takkeherrie'.

Door hun aanstekelijk enthousiasme weten de drie de Senegalezen echter snel te boeien. We zijn erbij als ze in contact treden met de groep Pee-Froiss, die goed is in een Senegalese rap-act.

Muziek schept een band en opent snel deuren. Zo komt het drietal oog in oog te staan met Baba Maal, de muzikale ster van Senegal. Om hun entree informeel te houden, hebben de Nederlandse gabbers een trommel met boterkoekjes meegenomen. Baba Maal verwijdert de rode strik snel en omdat hij royaal aan het uitdelen is, wordt de bodem van het trommeltje al gauw zichtbaar.

Hoe denken ze in Senegal echt over de muzikale prestaties van de Nederlanders? Achter de diplomatieke woorden van de diskjockey van Pee-Froiss komen we daarover veel aan de weet. Hij omschrijft de muziek van de gabbers als 'geassocieerd met het Afrikaanse ritme'. Het ontbreekt hen in zijn oren evenmin aan de in Senegal hoog gewaardeerde mystiek. Dan komt het eindoordeel: “Het is mooi, maar niet voor ons.”

Opvallend is dat de Senegalese collega's al dansend en spelend steeds harder gaan musiceren en daarin zo opgaan dat ze de muziek van Utility totaal vergeten. Maar met elkaar dansen op elkaars muziek: was dat niet de opzet van de reis?

Arjan, Maarten en Erwin zijn al lang blij dat hun publiek niet hard is weggerend. Na een paar uurtjes 'flyeren' (aankondigingen van het concert in Dakar tussen de ruitenwissers van auto's stoppen) wacht een optreden bij het nationale televisie- en radiostation. De eindconclusie van de drie is bewondering voor wat in Senegal met weinig middelen muzikaal wordt bereikt. Het was aanpassen, maar de jongens van Utility hebben daarbij een doeltreffend wapen ontdekt. Dat is veel lachen.