Vriend van Kluivert is beschuldigingen zat

Van een onzer verslaggeefsters DEN HAAG - Een hele fijne avond, een gezellig drankje met z'n vijven vlak voor het uit-elkaar-gaan en daarna lekker slapen. Zo omschrijven Kluivert en zijn drie vrienden het verloop van de bewuste avond waar inmiddels zoveel over is gesproken. Bijzondere groepsseks? Ja. Verkrachting? Nee.

Mr. J. Goudswaard, advocate van een van de mannen die volgens de 20-jarige Mariëlle Boon een verkrachter is, vindt het nu tijd om te spreken. Boon maakte gisteren bekend dat ze naar de Ombudsman stapt en een civiele procedure begint. Voor Goudswaards cliënt is daarmee de maat vol.

Nadat het hof eergisteren besloot om Kluivert en zijn drie vrienden niet te vervolgen, liet Boon onmmiddellijk via de media weten nu naar de Nationale Ombudsman te zullen stappen.

“Mijn cliënt is er echt kapot van. Nog steeds gaat dit meisje door. Mensen in zijn omgeving, die zijn initialen herkend hebben, spreken hem er nog dagelijks op aan.”

De man zegt er zo kapot van te zijn dat hij liever niet zelf zijn verhaal vertelt. Zijn advocate kan dit voor hem doen, die weet ook het beste de sfeer van de avond te omschrijven zonder dat de pikante details genoemd hoeven te worden.

Al in de taxi op weg naar het huis van Kluivert, vertelt Goudswaard, zaten de drie mannen (Kluivert zat voorin) en Boon als 'een vrijerig stelletje' bij elkaar. Van dwang of drang was tijdens de rit geen sprake, Mariëlle zou ook toen al - aldus de vier mannen - zelf 'initiatieven' hebben genomen.

Goudswaard vindt juist dit relaas over de taxirit belangrijk, omdat Mariëlle toen nog, gesteld dat ze bang was of liever geen seks wilde, had kunnen besluiten huiswaarts te keren toen de taxi stopte. In plaats daarvan ging ze mee naar binnen, waar de vijf volgens de advocate 'spontaan' een fijne avond met elkaar beleefden.

“Het was groepsseks met volledige instemming van het meisje. Soms in lacherige sfeer, maar dan bedoel ik de sfeer van een zwoele zomeravond. Mariëlle gedroeg zich zeker niet als willoos meisje. De heren zijn volstrekt unaniem in hun typeringen van die avond, die gewoon met een drankje afgesloten werd.”

Na dit drankje ging Mariëlle weer naar huis. Naar de heren dachten, met even goede herinneringen aan deze vrijerijen als zijzelf. Tot hun stomme verbazing hoorden zij echter ongeveer een maand later dat deze zelfde Mariëlle hen beschuldigde van meervoudige verkrachting. “Zodra dit bekend werd, zijn zij onmiddellijk naar de politie gestapt om hún versie te vertellen. Mijn cliënt was en is woedend dat zij zulke vergaande beschuldigingen heeft geuit.”

De aanvankelijke woede sloeg al gauw om in verslagenheid en apathie. Inmiddels zit hij volgens zijn advocate al maanden thuis, zich te verbijten als hij Boon en haar ouders wéér op Nova of in de Story ziet. Net zo ijverig als zíj almaar probeert haar gelijk te halen, zo graag wil híj - samen met Kluivert - dat haar ongelijk publiekelijk zal blijken. “Wij hebben de officier van justitie gevraagd haar te vervolgen wegens smaad”, zegt Goudswaard, “Het is strafbaar om iemand vals te beschuldigen. Boon vertelde niet alleen verhaaltjes aan de politie, maar ook aan journalisten. Stel je voor, dat je maandenlang op de televisie moet horen dat je een groepsverkrachter bent.”