IJs op de maan vergroot kans op bewoning

Van onze wetenschapsredactie AMSTERDAM - Een Amerikaanse ruimtesonde heeft opnamen van de maan gemaakt waarop een grote ijsvlakte te zien is. De ontdekking zal het leven van toekomstige maankolonisten kunnen veraangenamen.

Het bevroren water bevindt zich nabij de zuidpool van de maan op de bodem van de twaalf kilometer diepe krater Aitkin, zo groot als de provincies Gelderland en Utrecht bij elkaar. Er dringt geen zonlicht door en het is er circa -230 graden Celsius. De ijslaag zou enkele meters dik zijn, aldus het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van defensie.

Op de maan kan oppervlaktewater zich normaliter niet zoals op aarde handhaven. Overdag is het op de maan zo heet dat lood zou smelten. Bovendien is er geen dampkring. In het gebied rond de zuidpool zijn de omstandigheden voor de vorming van ijs gunstiger. De krater is waarschijnlijk met ijs gevuld toen er 3,6 miljard jaar geleden een komeet neerstortte. De waterdruppeltjes die deze reusachtige 'vuile sneeuwbal' van ijs en gruis met zich meevoerde, kunnen op de bodem van de krater zijn neergeslagen en bevroren. Zo kreeg de zon nooit de kans het water te doen verdampen.

De 'ontdekking' van het maanijs dateert eigenlijk van begin 1994, enkele maanden nadat de Clementine-1 sonde van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie Nasa en het Pentagon langs de maan vloog en er metingen verrichtte. Pas nu zijn de wetenschappers het erover eens dat de beelden die Clementine van de krater maakte inderdaad een meer van ijs tonen.

De aanwezigheid van ijs op de maan kan belangrijke gevolgen hebben voor mensen die zich op de maan zouden vestigen. Als kolonisten voor levensonderhoud minder water vanaf de aarde hoeven mee te nemen, vergroot dat de haalbaarheid van een permanente maanbasis. Uit water gewonnen zuurstof kan bestanddeel zijn van de brandstof die raketten nodig hebben om vanaf de maan naar bij voorbeeld Mars te reizen.