Arbeidsongeschiktheid

Verwonderlijk is het niet dat staatssecretaris Hoogervorst van sociale zaken de groei van de WAO vooral denkt te kunnen beteugelen door de bestaande keuringspraktijk aanzienlijk aan te scherpen: meer controle, regelmatiger herkeuring bij met name psychische klachten en maatregelen gericht op vooral hogeropgeleiden.

Vijf jaar geleden was een van de bevindingen van de parlementaire enquête naar de uitvoering van de sociale zekerheid, dat keuringen cruciaal zijn voor de ontwikkeling van het aantal arbeidsongeschikten. De bestaande praktijk werd in die geest aangepast. Maar op het departement nam men deze ontwikkeling verder voor kennisgeving aan.

Sterker nog, bij zijn recente aantreden was de staatssecretaris ronduit stomverbaasd over de gebrekkige kennis op zijn ministerie over de keuringspraktijk in de WAO. Logisch daarom dat hij met een aanscherping winst meende te kunnen boeken, al zullen de keuringsartsen zo langzamerhand horendol worden over het gejojo met het keuringsbeleid.

Daarentegen zijn wij weer stomverbaasd dat in Hoogervorsts rijtje maatregelen de rol van de werkgevers ten enenmale ontbreekt. Dat is vreemd. De groei van het aantal arbeidsongeschikten is weliswaar zorgwekkend, maar het is nog maar de vraag of dat nu komt door de vele nieuwkomers in de WAO, dan wel te wijten is aan het feit dat zo weinig arbeidsongeschikten doorstromen naar nieuw betaald werk.

Juist met het oog op reïntegratie is de laatste jaren maatregel op maatregel genomen. Werkgevers kunnen bij wijze van spreken bijna voor niets een arbeidsongeschikte in dienst nemen. Maar geen werkgever durft het risico aan. Voor hen geldt kennelijk nog steeds dat een vlekje bij een werknemer alleen maar groter kan worden en in ieder geval nooit zal weggaan.

Klap op de vuurpijl is daarom het pleidooi van VNO-NCW-voorzitter Blankert om desnoods opnieuw in te grijpen in hoogte en duur van de WAO-uitkering. Alsof zijn achterban de afgelopen jaren alles in het werk zou hebben gesteld om via betaald werk het volume van de arbeidsongeschiktheid in te dammen. Maar niets daarvan.

En toch met een stalen gezicht de WAO'ers voor dit eigen falen op laten draaien? Het is schaamteloos.