Zo bijzonder, die witte kop met zwarte stem

In haar landhuis in Henley-on-Thames (Oxfordshire) is gisteren de Engelse zangeres Dusty Springfield overleden. Ze werd 59 jaar en was al lang ernstig ziek. In 1994, vlak nadat zij de opnamen voor haar cd 'Dusty in Nashville' voltooid had, bleek dat zij borstkanker had. In mei vorig jaar verkocht ze voor 20 miljoen gulden de rechten op haar muziek, zodat ze zich goed kon laten behandelen. Vergeefs helaas.

Ach, die Dusty Springfield. Ze wordt op 16 april 1939 als Mary O'Brien in Hampstead geboren. Na haar middelbare schooltijd werkt ze eerst als verkoopster in een platenzaak en later in een wasserette. Nadat ze korte tijd bij The Lana Sisters heeft gezongen, richt ze in 1960 met haar broer Tom de Springfields op, een trio waarmee ze ook internationaal doorbreekt met nummers als 'Island of dreams' of 'Bambino'. Na de folky lieveheersbeestjesmuziek van de Springfields ontdekt ze al snel dat ze meer kan. Ondanks haar rose jurkjes en haar opgestoken suikerspinkapsel, weigert ze verder te voldoen aan het beeld van de lieve zangeresjes die zich in die periode massaal op de podia verdringen. Ze legt de zoetsappigheid af en ontdekt de soul in haar diepe, krachtige stem en wordt zo de eerste en beste zangeres die het zwarte Tamla Motown-geluid uit die jaren een eigen draai geeft. Over haar liefde voor Amerika vertelde ze in 1990 in een interview dat ze aan Het Parool gaf: ,,Eerlijk, toen ik nog klein was, 15 jaar, wilde ik al naar Canada en Amerika emigreren. Ik stelde me voor dat het land één grote Hollywood-musical was. En tijdens m'n eerste tournees leek het ook nog steeds een sprookjesland, eindelijk zag ik de grote zwarte rhythm and blues-artiesten, shows met de Ronettes, de Supremes, de Temptations, fantástisch. Harlem, ik had verder geen idee, maar ze pikten me, ik, een 'whitey' met een suikerspin-kapsel!'''

Haar eerste hit 'I only wanna be with you' blijkt het begin van een lange rij meeslepende en modern-levensgevoelige door Burt Bacharach geschreven songs als 'Wishin' and hopin', 'I just don't know what do do with myself' ('64), 'You don't have to say you love me' ('66), I close my eyes and count to ten', 'Son of a preacher man' ('68) en niet te vergeten het in Nederland pas in 1974 uitgebrachte 'Summer is over'. Vooral 'Summer is over' is een ongeëvenaarde evergreen, waarin de weemoed over het einde van de zomer de luisteraar naar de strot grijpt.

In 1973 besluit Dusty te stoppen met zingen, zodat ze weer een normaal leven kan gaan leiden; het komt er niet van. Aan de westkust van de VS verveelt ze zich al snel, slaat aan de drank, raakt aan de drugs en bekent zich bi-seksueel, hetgeen haar meteen tot heldin maakt van de homobeweging. Als niemand meer op een comeback rekent en zij na een korte tijd in Amsterdam gewoond te hebben, weer naar Londen vertrekt, scoort ze aan het eind van de jaren '80 tot ieders verbazing opeens een grote hit met de trendy Engelse Pet Shop Boys: 'What have I done to deserve this?' In 1995 volgt de cd 'A very fine love'. Achteraf de laatste van een van de beste en opmerkelijkste popsterren die Engeland heeft voortgebracht.