Aardbeienyoghurt

Voor een bekertje aardbeienyoghurt hoef je niet ver te gaan; wat melk van de boer om de hoek, een paar vruchten van de teler een straat verder, een bakje en een klein aluminium dekseltje. Zou je denken. Maar uit onderzoek van het Duitse Wuppertal Institut bleek dat voor een bekertje aardbeienyoghurt veel meer wordt gereisd dan nodig is.

De melk wordt niet van ver gehaald; even voorbij Stuttgart. Ook de suiker komt uit de omgeving. Maar de bacteriën die de melk in yoghurt omzetten, moeten uit Sleeswijk-Holstein komen. Het bekertje wordt in Beieren vervaardigd, gebruikmakend van grondstoffen uit Noordrijn-Westfalen. Ook het aluminium dekseltje reist van Nederrijn over Beieren naar Baden-Wurtemberg. In Polen blijken de aardbeien voor de yoghurt het beste te gedijen, ze worden in Aken verwerkt, voor men ze in Stuttgart aan het bekertje toegevoegt. Andere noodzakelijke grondstoffen worden uit Bad Rappenau gehaald, uit Aalen, Keulen, Luneburg, Varel, en Ludwigsburg. Ook wordt er nog het een en ander gebracht door leveranciers uit Oostenrijk, Frankrijk en Nederland.

Alles bij elkaar opgeteld wordt er voor de vervaardiging van de yoghurt 7857 kilometer gereisd, per vrachtwagen. Omgerekend wordt er per bekertje met een inhoud van 150 gram 9.2 meter gereisd voor het in een Duitse supermarkt staat.

Nu kan men twisten over de vraag of negen meter veel is. Zeker is echter dat er aardbeien gekweekt worden in de omgeving van Stuttgart, en dat de verpakkingsmaterialen ook uit de omgeving te halen zijn. Het Wuppertal Institut toonde aan dat er vier keer minder gereden kan worden, zonder dat de prijs van de aardbeienyoghurt eronder lijdt.