Jeroen van Vliet zoet zonder angst

WHO'S AFRAID (Kip Records, Kip 11; distributie Nomad, Tilburg) luidt de titel van de debuutcd van de Tilburgse pianist Jeroen van Vliet. Gewoon 'Who's Afraid'. Geen vraag- of uitroepteken. Van Vliet vindt dat niet nodig voor zijn muziek. Wie zou er ook bang voor zijn? En waarom?

Jeroen van Vliet, op piano en als componist een van de grote Nederlandse talenten van de laatste jaren, is al heel lang de vaste pianist van stadgenoten Paul van Kemenade en Eric van der Westen. Ook speelt hij al jaren in Willem van Manens Contraband en enige tijd in Bert Palinckx' Big Band Nieuwe Muziek. 'Een schrijvende pianist' noemt hij zich bescheiden. Ten onrechte. Twee jaar geleden leverde hij een schitterende bijdrage aan het debuut van de Big Band Nieuwe Muziek.

'Op zo'n jeugdige leeftijd al zo romantisch; wat moet er van hem worden?'; zo introduceerde Van Manen jaren geleden Van Vliet in zijn band. Hij voegde daar aan toe hem een 'groot talent' te vinden. Op Who's Afraid maakt Van Vliet dat alles waar. Als pianosolist is hij een romanticus pur sang. Op het gedurfde openingsnummer 'Inside' na, waarin de pianist het binnenwerk van de vleugel bespeelt, druipt de romantiek van de muziek af. Slecht is het geenszins, alleen af en toe wat zoet en pseudo-klassiekig.

De cd is opgenomen in de Rainbow Studio in Oslo, waar veel cd's van het 'wind waait door de bomen'-label ECM vandaan komen. Dat hoor je ook. De wind waait wat minder, of de bomen staan wat verder uiteen, maar qua aanpak en 'sound' had 'Who's Afraid' net zo goed bij ECM kunnen verschijnen. Een tweede Keith Jarrett is Van Vliet nog niet. Daarvoor kreunt hij te weinig en is zijn notenkeuze nog wat te voorzichtig, maar een eind op weg is hij wel.

Minstens zo romantisch van inslag, maar inhoudelijk van geheel ander kaliber en aanpak is de cd MARCUS ROBERTS PLAYS ELLINGTON (Novus/RCA 01241 63187). De 32-jarige blinde Amerikaan Roberts is een fantastisch pianist. Technisch behoort hij tot de absolute top en ook inhoudelijk weet hij zich doorgaans goed in te leven in de standards die hij vertolkt. Toch is hij op zijn best in eigen composities, gespeeld door een groep, zoals die te horen zijn op zijn in 1990 verschenen debuut-cd 'Deep In The Shed'.

Als vertolker van jazzstandards, zeker als je dat in je eentje doet, zoals op de Ellington-cd, heb je te maken met een respectabele erfenis van uitvoeringen, waarmee je je moet meten. Roberts' oplossing is mij eigenlijk te zoet, te lieflijk, te saai. De melodieën zijn bekend, van 'Mood Indigo' en 'Prelude to a Kiss' tot 'Solitude' - alle even onverwoestbaar. 'Mood Indigo' krijgt overigens twee uitvoeringen, als openingsnummer ingetogen en voorzichtig, als afsluiter iets uitbundiger en speelser.

Van de tien stukken zijn er twee, waarop Roberts niet alleen te horen is. Wie de musici zijn, meldt de cd-inlay merkwaardig genoeg niet. Op 'In A Mellow Tone' speelt de pianist met een tenorsaxofonist, bassist en drummer. Echt leven wil het echter niet. Op het erg korte 'Creole Blues' wordt hij begeleid door een trombonist (waarschijnlijk die van producer Delfeayo Marsalis) met een prachtige, emotionele sound. Had hij maar aan meerdere stukken meegewerkt, dan was deze cd een stuk leuker geworden.