Big business

Ongetwijfeld kennen we maar al te goed de draagwijdte en de strekking van het oer-Nederlandse gezegde: voor niks gaat de zon op. Toch zullen zelfs de meest geharnasten onder ons verbaasd hebben opgekeken dat Endemol en RTL november vorig jaar maar liefst voor twee miljoen gulden hebben verspijkerd aan het op poten zetten van een liefdadigheidsprogramma en daarbovenop ook nog eens een half miljoen gulden, of wel vijfentwintig procent, pure winst konden incasseren.

Die verbazing geldt vooral ongeloof dat een avondvullend showprogramma voor het goede doel, i.c. Foster Parents Plan aan nieuwe donateurs te helpen, een schijnfaçade is waarachter in werkelijkheid de keiharde belangen van de showbusiness en het geldmaken schuilgaan. Zoals directeur John Wories van Endemol special projects in alle eerlijkheid erkent: charitas is voor Endemol big business geworden waar fondsen en tv-producenten beide beter van worden.

Is dat een schande? Jaap van Meekren, vice-voorzitter van Foster Parents, vindt van niet. De winstmarges zijn fors maar onvermijdelijk, zegt hij en in ieder geval wegen de opbrengsten in de vorm van 22 000 nieuwe donateurs ruimschoots op tegen de kosten. En daarmee zijn we terug bij de verbaasde tv-kijker zelf: kennelijk is die alleen bereid in de beurs te tasten onder de zachte aandrang van een commercieel spektakel waar de sentimentaliteit vanaf druipt.

Het is daarom te hopen dat de tv-kijker ook zonder spektakel de zin en betekenis van charitas begrijpt. Beter nog ware het dat fondswervers kans zouden zien het publiek zonder al die commerciële poespas aan te spreken. Want de echte schande is dat er voor het goede doel zoveel aan de strijkstok blijft hangen. Dit keer niet in de arme landen zelf, maar uitsluitend om de aandeelhouders van Endemol tevreden te stellen.