Wilt u sporten tegen iemand die seropositief is?

De vraag is simpel: zou u sport willen bedrijven in een wedstrijd waarin één van de tegenstanders seropositief is? Met andere woorden, waarin een tegenstander (of medespeler) van zichzelf weet dat hij aids krijgt en dat zijn dagen dus geteld zijn. Stel u bent basketballspeler, een goeie ook nog. U speelt in de NBA. U speelt iedere avond voor tienduizenden toeschouwers, u bent beroemd, u bent miljonair, u geniet aanzien en u moet tegen de Los Angeles Lakers spelen. Op het eerste gezicht is er niets aan de hand, want u heeft twaalf tegenstanders die collega's zijn, die vaardig zijn in de uitoefening van hun vak, net als uzelf.

Er is echter één verschil bij één der spelers van de tegenpartij: hij is wereldberoemd, geliefd tot in het absurde bijna, hij is 36 jaar oud, een boom van een kerel, een groot sportman, maar hij draagt wél die heel vervelende ziekte onder de ledenen, hij is seropositief.

Wat doe je in zo'n situatie?

Het is 1992, vier jaar geleden dus en Magic Johnson, één der meest gelouterde profs in de Amerikaanse sport, wint met het Dreamteam de gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van Barcelona. Amerika kraait victorie, de spelers van de ploeg worden als Helden ingehaald en het normale leven begint voor iedereen. Johnson, die een klein jaar eerder de wereld versteld heeft laten staan bij de mededeling dat hij, helaas en door onveilig vrijen, besmet is geraakt met het gevreesde virus, wil een herstart in zijn leven maken en traint met de Lakers bij de start van een nieuw seizoen. Echter, uit de rijen der NBA-spelers, stijgt een reutel aan kritiek op. Magic is dan wel een grappige man die heel wat betekend heeft voor de NBA, maar er zijn grenzen en zo'n grens is dus nu bereikt: een speler die seropositief is, kan geen deel meer uitmaken van deze competitie en die roep wordt door Johnson als een steek in de rug gevoeld. Teleurgesteld neemt hij afscheid van de NBA en de glitter-wereld en beperkt zijn sportieve activiteiten tot het spelen in een rondreizend team van ex-profs. Magic speelt wedstrijden in vijf continenten en overal waar hij komt, verkondigt hij het evangelie van de veilige sex. Hij vertelt zijn verhaal. Het verhaal van de zondaar. En dus wordt hij, in zijn tweede leven, wéér held.

Dan, ineens en vrijwel onaangekondigd, laat hij weten terug te willen keren in zijn oude beroep, hij wil weer in de NBA spelen en de hele wereld smelt. Hoe is het mogelijk? Een man van 36 jaren jong, weliswaar zwaarder en trager geworden, maar nog steeds vol heilig vuur, wil een derde come back maken.

En dus keert hij terug en dus ligt de hele sportwereld aan zijn voeten. Spelers die vier jaar geleden nog hun vingertje waarschuwend hieven, staan nu vooraan om te roepen dat 'we' met zijn allen beter met dit probleem om kunnen gaan. Jongens die in 1992, veelal gedreven door hun vrouwen en partners, schande spraken van het eventuele meespelen van een aankomende Aids-patiënt, roepen nu om het hardst dat Magic welkom is: de wereld verandert, dus waarom niet? De NBA, vele televisiestations in de hele wereld, miljoenen fans en zelfs grote kritikasters staan juichend aan de zijlijn. Alleen een paar NBA-colleges verheffen hun stem. Zij wijzen op het feit dat Magic hen, in een onbewaakt ogenblik, kan infecteren. Zij tonen angst, ingegeven waarschijnlijk door onwetendheid, maar hun noodkreet wordt niet gehoord.

Sterker nog, ze worden weggehoond. We leven immers in 1996 en de wereld weet immers hoe men met Aids om moet gaan. Net zoals de meerderheid van de NBA-spelers zich uitspreekt voor het meespelen van hun 'zieke' collega, mag je ook luisteren naar de geluiden van de jongens die problemen hebben met deze materie.

De kolossaal veel geld makende industrie die NBA heet, had geen zin in dwarsliggers en twijfelaars en die spelers kregen nauwelijks ruimte voor hun bedenkingen. Dat laatste is triest, het had de bazen van de NBA gesierd ook deze spelers aan het woord te laten. Misschien kunnen we nu wel beter met het begrip aids omgaan, maar het is niet ieder individu gegeven een tegenstander in het veld te ontmoeten die misschien wel bloedt en die misschien wel contact maakt. Daar hadden de NBA-bazen aan kunnen denken. En niet alleen aan vette dollartekens.