jazz

Rotterdam (Dizzy, 10/9), Dordrecht (DJS, 5/10), Groningen (Oosterpoort, 12/10), Amsterdam (Meander, 16/10), Purmerend (De Kern, 19/10). November: Soest, Amsterdam, Enschede en Bussum; december in Den Haag, Amsterdam, Tilburg, Alkmaar en Leeuwarden.

Toen Van Bemmel het een jaartje geleden voor gezien hield, kwam zijn jongere, prijswinnende collega Jesse van Ruller er voor in de plaats. Maar nu Van Ruller, het internationale succes naar het hoofd gestegen, kiest voor een solocarriere, breekt voor het voortdurend energieke SFeQ opnieuw de tijd aan van experiment.

Het afgelopen weekeinde in het BIM-huis in Amsterdam, waar de groep meteen optreden een begin maakte met wat een lange tournee moet worden, stelde SFeQ pianist Robert Rook als vervanger van gitarist Van Ruller voor. Bij deze keerwerd voorts eenmalig met de Indiase gastmusicus Manik Munde op tablas gespeeld.

Hoewel de nadrukkelijke puntigheid en speelse funky drive van vroeger nog immer de muziek van SFeQ bepaalden, was er wel het een en ander veranderd.

Rook functioneerde naar behoren, maar net als Van Bemmel en Van Ruller voorheen de 'jazz'-musici waren van de groep, is Rook dat nu.

Dat lijkt wellicht te kloppen, ware het niet dat de groep dat jazz-kader allang is ontgroeid. Daarom is het nog maar de vraag of de typische SFeQ-sound gebaat is met Rooks komst.

Onder de stimulerende leiding van saxofonist Bart Suer refereert de groep in zijn huidige muziek meer aan de bevrijdende M-Base (waaronder moderne hiphop-verwijzingen) van de jonge Steve Coleman en de harmolodics (zoals het vrij, maar gestructureerd improviseren) van de oude Ornette Coleman, dan aan de beperkende regels van de jazztraditie.

Vette, swingende groove De muziek die SFeQ in het BIM-huis bracht, klonk sterk, vitaal en zelfverzekerd. Zonder terug te vallen op geijkte disco-beats zetten basgitarist Peter Bergman en drummer Stefan Kruger een vette, swingende groove neer, waarop eigenlijk alleen nog maar gedanst kon worden.

In de frontlinie speelde Bart Suer op zijn merkwaardig gevormde saxofoon (ook qua geluid een kruising tussen een sopraan en een tenor) de fraaiste thema's en improvisaties.

In de zijlijn fungeerde dj Git Hyper op zijn draaitafels als de immer creatieve muzikale 'invuller'. Wie ooit getwijfeld heeft aan de 'muzikaliteit' van scratchers, zal na het beluisteren van dj Git Hyper zijn mening drastisch moeten herzien. Zijn duo-improvisaties met de verrassend wel in het geheel passende tablaspeler Manik Munde behoorden tot de hoogtepunten van de avond.

Ook verder voorzag hij de nummers van prachtige en krachtige injecties die nu eens relativeerden en dan weer onverwachte kanten deed uitgaan. Kortom: meesterlijk.