Laat Alphen maar pochen, zijn ijsclub weet wel beter

Van een onzer verslaggevers WOUBRUGGE - Ja, de burgemeester van Alphen aan den Rijn heeft mooi praten, met een inwoner van zíín stad als Elfstedentocht-winnaar. “Maar toevallig is Henkie Angenent wel van ons, hij is en blijft een Woubruggenaar!”

Ze vinden het een beetje zuur, daar op de IJsvereniging te Woubrugge. Zij van de Vingerhoedstraat hebben Henk zien opgroeien, zijn eerste baantjes zien maken, zijn eerste toertocht zien winnen. Hij is door hen getraind, en was op zijn beurt weer hun trainer.

Henk is geboren en getogen in Woubrugge, ze kennen hem niet anders dan als de spruitjesboer van De Wilg aan de Boddens Hosangweg, zoals de dijkweg langs de Woud-wetering wordt genoemd. Hij is 'de man van de paardjes', aan de route naar het veer over het Paddegat.

Toevallig is Henk met zijn vrouw Sannah drie jaar geleden tijdelijk naar een nieuwbouw-huis in Alphen verhuisd. Maar Woubrugge weet zeker dat-ie ooit terug komt, om het bedrijf van zijn vader voort te zetten. Dus laat Alphen zijn woonhuis maar met guirlandes versieren en maandag bij de huldiging pochen, de ijsclub weet wel beter. Zij bouwt haar eigen feestje wel.

Bestuurslid H. van der Horst is een uurtje na de finish van 'haar Henk' buiten de club-kantine bezig met het hijsen van de vlaggen en het ophangen van spandoeken. Vandaag zou de club eigenlijk haar eigen kamioenschappen houden, de tennisvelden waren al opgespoten, maar over het afzeggen van dat toernooi hebben ze geen seconde hoeven nadenken. “De winst van Henk is het mooiste dat de schaatsvereniging, en Woubrugge, kan overkomen. Verderop kunnen ze niet eens zijn naam uitspreken. Het is namelijk An-ge-nent.”

Ex-voorzitter Henk de Jeu - hij heeft net een maand geleden zijn functie overgedragen - is apetrots op zijn leerling. 'Ome Henk', voor de bekenden, is degene die de Elfstedenwinnaar heeft leren schaatsen. “Henk Angenent is een doordouwer, een vechter, een echte karakterrijder. Maar we hebben hem veel techniek kunnen aanleren. En op die techniek, met grote slagen en de wind in de rug, heeft hij vandaag gewonnen. Bij de finish had ik de tranen in de ogen, dat mag je best weten.”

Pa Angenent die samen met Ome Henk zijn zoon op een groot televisie-scherm heeft zien winnen, loopt wat verdwaasd met een vijfliterfles champagne rond. “Dat mijn zoon tot de besten zou behoren wist ik wel. Hij is sterk. Maar dat hij de Elfstedentocht zou winnen, nee, dat had ik nooit durven dromen”, zegt vader.

Als enige van de familie-Angenent is hij thuisgebleven. Samen met zijn zoon Henk beheert hij een veehouderij, op boerderij De Wilg in Woubrugge. En iemand moest achterblijven om voor het vee te zorgen. Dat neemt niet weg dat pa Angenent 's morgens vroeg om kwart over vijf als een speer de koeien melkte, om zich vervolgens voor de tv te installeren. Henk legt zich in het gemengde bedrijf toe op de spruiten, en voor hem kon de Elfstedentocht niet op een beter moment komen. De eerste oogst spruiten is net van het land af, de tweede moet in februari worden binnengehaald.

Judith de Lange en Piet Kroon, de nieuwe voorzitter van de ijsclub, hebben lange tijd met Henk Angenent geschaatst en getraind. “Als kind was bij Henk al duidelijk dat hij geen schaatser voor de korte baan was”, aldus Kroon. “Hij is duidelijk de man van de lange adem. Hij heeft een mentaliteit van knokken en bijten en kan zich prima inleven in een wedstrijd.” “Henk is een échte boer”, zegt Judith, en ze bedoelt dit als compliment. “Een doorzetter.”

Als jeugdtrainer was Angenent uitstekend, maar populair is anders. “Henk is uiterst serieus”, aldus De Lange. “Wie kiest voor wedstrijdschaatsen, moet dat in zijn ogen serieus doen. Dus geen geflauwekul, aan het werk. Hij had een hekel aan ouders die hun kinderen een zakcentje voor patat meegaven. Gereden moest er worden, weg met de 'kantine-schaatsers', is lang het motto van Henk geweest.