Wat een gescharrel

Het scala van eieren in de supermarkt is niet meer bij te houden. Je hebt de legbatterij-eieren, afkomstig van kippen die met z'n vjfentwintigen één vierkante meter delen en waarvan de snavels afgebrand worden. Daartegenover staan de scharreleieren. Waarbij de kippen lekker buiten mogen scharrelen, doet de naam vermoeden. Mis. Dat scharrelen moeten de kippen met z'n zevenen op één vierkante meter doen, ín een stal en nog altijd met een kortgebrande snavel.

Wanneer het kippevoer verrijkt is met granen en plantaardige bestanddelen, ontstaat de reeks van 'bijzondere' scharreleieren, zoals het maïsei, het viergranenei, het korenei, en het grasei. Qua diervriendelijkheid scoort het grasei in dit rijtje het hoogst omdat de kippen hun hok uit kunnen, naar buiten. 'Vrije uitloopeieren' heten de graseieren daarom met een wonderlijke term op hun keurmerk.

Wie verzint al die varianten? Die creativiteit ontplooit de groothandel, de schakel tussen de pluimveehouder en de winkels. De handelaren beweren dat verrijking van het kippevoer leidt tot minder cholesterol, een stof die slecht is voor hart en bloedvaten, en dus gezondere eieren. Dat is een beetje een farce, zegt de Alternatieve Consumentenbond, te veel cholesterol is pas een gevaar bij buitensporige consumptie van eieren: meer dan twee à drie per dag. Patricia Schutte van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding is het daarmee eens.

Kortom, het scharrelei is niet alleen kiponvriendeljk maar bovendien niet gezonder dan het gewone legbatterij-ei. Wel kost dat laatste twintig cent per stuk, terwijl de scharrelvariant tien à vijftien cent meer opbrengt.

De ondoorzichtigheid van het eieraanbod vergroot ook de kans op fraude. Dat bleek twee weken geleden, toen het bericht naar buiten kwam dat er vorig jaar een half miljoen eieren zijn verkocht als grasei terwijl ze dat niet waren.

Alleen eieren uit de biologische landbouw zijn inderdaad diervriendelijk, de kippen lopen vrij buiten rond met niet-verminkte snavels. Deze produkten zijn herkenbaar aan het SKAL-keurmerk of de merknaam Demeter. De prijs ligt rond de 40 cent. Ook hier speelt het controleprobleem. Maar doordat het om kleinere hoeveelheden gaat en omdat de biologische landbouw eigen controleorganisaties kent, acht men daar de kans op fraude kleiner. Leen Janmaat, hoofdcontroleur landbouw van SKAL, denkt dat vrijwel de gehele biologische produktie de controle passeert. Toch wil hij niet beweren dat er niets mis kan gaan: “In principe kan er altijd gefraudeerd worden. Iemand die kwaad wil doen, kan dat.”