theater

Nog te zien Brakke Grond, Amsterdam 24-9/5-10; info: 020-6163218.

Als je het toneelbeeld ziet, weet je dat de voorstelling zich tussen kunst en kitsch zal bewegen. CO*STAR heeft Mug met de Gouden Tand deze nieuwe productie gedoopt. De groep schuwt het cliché allerminst bij de invulling van de achterliggende gedachte, waar je nu eigenlijk echt door geraakt wordt, wat je al dan niet aanspreekt. Niet dat wij daar ook maar een schijn van een antwoord op krijgen. Voor zoiets moet je niet bij de Mug zijn. Het publiek moet zelf maar zien wat het met de over hem uitgestorte bak vrije associaties doet.

Voor de gelegenheid hebben de vier acteurs zich in zeven personages opgesplitst, wat het spel overigens niet wezenlijk beïnvloedt. Het blijft als vanouds dicht bij zichzelf. Hendrien Adams speelt Eva Harms, de schilderes die op zoek is naar de emotie, nieuwkomer Arnoud Holleman is naaldkunstenaar en haar voorwaardenscheppende assistent - zorgt voor de thee en koffie, dus - en Marcel Musters speelt afwisselend smartlappenzanger Max, die telkens een nieuwe hit bedenkt, en journalist Wiebe die diepte-interviews afneemt. Ster van de Mug, Joan Nederlof, is ditmaal alleen op video aanwezig als Connie die het nietsdoen heeft opgezocht in Vageveen.

Vaagheid is inderdaad troef - Holleman presenteert zich tussendoor als de godin van de vaagheid - en diep graaft het allemaal niet. Dubbele lagen zijn met een lantaarntje te zoeken. CO*STAR is vaak voorspelbaar en op een modieus schijnende manier zelfs wat oudbakken. Het begin, net doen alsof er geen sprake is van een voorstelling en een beetje heen en weer drentelen (terwijl op een antwoordapparaat berichten worden ingesproken), doet sterk denken aan de manier waarop theatergroep Nieuw West zich indertijd placht te presenteren. De soap als inspiratiebron is ook al een niet bepaald hemelbestormend idee, maar heeft het voordeel dat er sentimenteel gedaan mag worden.

In bh en slipje En zo huilt Hendrien/Eva om een dood hondje, dat tot vosje omgevormd is en snikt Marcel/Max (eerst blij dat zij zo emotioneel op zijn smartlap reageerde) door de telefoon zijn verdriet om die boosaardige pers uit tegen zijn moeder. Nadat Eva Harms zich, in bh en slipje, heeft voorbereid op een performance via twee minuten stilte voor alle mislukte ideeën en assistent Arti een borduuropdracht voor een meetlint probeert uit te voeren, neemt journalist Wiebe/Marcel de kritiek alle wind uit de zeilen met de beoordeling: 'vervelend, speels, chaotisch'.

Het dan volgende interview met de kunstenares, dat meer weg heeft van een mateloos kinderachtige woedeuitbarsting, kent slechts één leuk moment. Als journalist Marcel vraagt 'wat moet je met al die kunst', zegt Arnoud/Arti gortdroog: 'wil je het nog een keer zien?' en houdt zijn van een melkpak nageborduurd werkje omhoog. Holleman lijkt als enige wat afstand tot het gebeuren te nemen. Misschien omdat hij nieuweling in het groepje is?

Het lijkt of de Mug een beetje op zijn eigen formule is uitgekeken. Vonken wilden zaterdagavond in de Haarlemse Toneelschuur maar niet echt overspringen, al deed het publiek hoorbaar zijn best om de dun gezaaide en soms wel erg flauwe grappen terwille te zijn, want bij de Mug kom je tenslotte om te kunnen lachen, nietwaar.

Een visuele vondst blijkt de door de hele voorstelling gelardeerde warming-up, als die eindigt in een fraai met videobeelden corresponderende vrije expressie. En een positief einde is altijd mooi meegenomen.