Wat er ook ......

'Wat er ook gebeurt', kraait een triomfantelijk kinderstemmetje. Zelf weet hij zich van toekomstig onheil gevrijwaard. Zijn ouders hebben namelijk een studieverzekering afgesloten. Die geeft hem de zekerheid dat hij straks, als hij groot is, toegang heeft tot hogeschool of universiteit, iets waar tegen die tijd ongetwijfeld velen jaloers op zullen zijn.

In de onderwijsbijlage van vorige week werd in deze krant een overzichtelijk beeld geschetst van de ontwikkelingen die zich de laatste jaren hebben voorgedaan op het gebied van studiekosten.

Terwijl studeren steeds duurder werd, nam de toelage jaarlijks in omvang af. Hoe die ontwikkeling verder gaat, valt het best af te leiden uit wat omringende landen te zien geven. Daarbij vergeleken heeft de Nederlandse student, ondanks de verslechtering van zijn positie, het bepaald niet beroerd.

In de meeste andere Westerse landen zijn studenten afhankelijk van hun ouders, die vaak krom moeten liggen om hun studie te betalen. Alleen voor de allerbesten, de uitblinkers, zijn beurzen beschikbaar.

Globalisering, de wereld één dorp, Nederland staat, zo ligt voor de hand, hetzelfde te wachten.

Dat de een kansarmer wordt geboren dan de ander, daar kun je als overheid weinig aan doen, maar wat je als overheid dient te voorkomen is dat kinderen al bij hun geboorte geen toegang hebben tot hogere opleidingen en daarmee tot bepaalde beroepen, dat het mensen onmogelijk wordt gemaakt zich sociaal en economisch te verbeteren. Toch is dit het logische gevolg van het gevoerde beleid.

Kinderen krijgen betekent, gezien de geschetste ontwikkelingen, steeds meer het aangaan van toenemende financiële verplichtingen in de toekomst.

De overheid moet na a ook b zeggen en dus beleid ontwikkelen dat de mensen stuurt in die door haar zelf gekozen lijn.

De huidige kinderbijslag bevordert echter het tegendeel. Aanvankelijk betekent deze bijslag namelijk een substantiële bijdrage in de kosten van het onderhoud van kinderen, maar op termijn is die verre van toereikend.

De overheid stimuleert daarmee dat er kinderen op de wereld worden gezet waar zij later de handen weer van aftrekt. Dan zijn ze aangewezen op de financiële armslag van de ouders.

Het beleid moet er op worden gericht die armslag in de toekomst te verruimen. In de plaats van kinderbijslag moet er kinderopvang komen die beide ouders in staat stelt desgewenst te werken, want er zijn er maar weinigen met één inkomen zo hoog dat je daar een gezin met studerende kineren van kunt onderhouden.

Verder moet de overheid stimuleren dat ouders vanaf het begin geld reserveren voor de hoge kosten straks.

Het moet afgelopen zijn met die snotaap die al als kleuter zijn bevoorrechte positie uitkraamt: wat hij beweert straks te kunnen, behoort voor iedereen te zijn weggelegd.