Verliezer Shell

In het gevecht om het al dan niet dumpen/afzinken van de Brent Spar heeft Shell van meet af aan het zwakke argument gehanteerd dat slopen aan land niet wenselijk is vanwege het risico dat het olieplatform zou kunnen breken en de Noordzee een flinke hoeveelheid kwalijke afvalstoffen te verwerken zou krijgen. Shell gaf daarmee impliciet toe dat het zich van ongerechtigheden wilde ontdoen en dat was koren op de molen van Greenpeace, dat strijd leverde onder het motto: de zee is geen vuilnisvat.

Een tweede zwakke punt was dat Shell voor zijn besluit zwaar leunde op de vergunning verlenende instantie, in casu de Engelse overheid. Die zou de risico's zorgvuldig hebben afgewogen en tot de conclusie gekomen zijn dat het hier om een bij uitstek verantwoorde zaak zou gaan, zoals premier Major maandag nog in het Lagerhuis uiteenzette. Alsof Shell geen eigen verantwoordelijkheid in dit soort zaken heeft en alsof Engeland bij uitstek het land is dat zich zorgen maakt over het lot van de Noordzee.

Voor het overige ontwikkelde zich vooral een op de emotie toegespitst heroïsch gevecht tussen een gigant en een milieuridder, i.c. Greenpeace. Een spijkerhard gelijk of ongelijk op rationele gronden kon in dit gevecht onmogelijk geboekt worden. Immers, wie moest de burger geloven? Shell met zijn verhalen dat de risico's te verwaarlozen zijn? Of Greenpeace, dat de risico's breed uitmat en ook nog onheilspellend deed over de mogelijke precedentwerking?

Het enige wat de burger kon wegen is de verspilling - duizenden tonnen ijzer zomaar dumpen, waar van een gewone burger verwacht wordt dat hij zelfs de nietjes van het papier scheidt - en de mogelijke dreiging voor het milieu. Die burger besliste met een boycot waarmee hij over een machtig wapen beschikte tegen een minimale inspanning.

Shell moest dit gevecht wel verliezen. Het had alleen wel wat ruiterlijker gekund. Zich verschuilen achter druk van regeringen is een zwaktebod. En voor het overige mogen we slechts hopen dat de Brent Spar echt niet breekt.