Hoofdrolspelers in 'Nieuwe buren' toch probleemgevallen Drieluik had beeld zullen corrigerendat immigranten tussen wal en schip vallen

'Nieuwe buren', morgenavond om 22.57 uur op Nederland 1. De delen twee en drie worden op 3 en 10 maart uitgezonden.

Munuse's verzuchting komt niet uit de lucht vallen. Ze is een intelligente en ambitieuze jonge vrouw, volgt met veel succes een HBO-opleiding en staat op het punt te trouwen met een (van origine Turkse) jongen die ook uitstekend in de westerse maatschappij integreerde. Afgezien van haar 'roots' is Munuse kortom een jonge Nederlandse vrouw uit duizenden. .. de tv, radio en krant werpen donkere schaduwen over haar 'Hollandse' leventje. De media peperen haar in dat men in Frankrijk graven van joden en moslims schendt, in Duitsland migranten en asielzoekers molesteert en vermoordt en in Nederland meer mensen dan ooit te voren op een vreemdelingenhaat predikende partij gaan stemmen.

De keurig in de Hollandse pas lopende Munuse noemt dit tragisch. Regisseuse Van Ditshuyzen zegt het haar na en voert in haar drieluik 'Nieuwe buren' naast Munuse nog enkele succesvolle jonge immigranten ten tonele, die het beeld moeten corrigeren dat Turken en Marokkanen altijd tussen de wal en het schip vallen en ons slechts opschepen met enorme problemen.

In het eerste deel, 'Een grote stap', gunt ze ons een blik in het dagelijkse leven van de in Dordrecht wonende Munuse, haar zusje Gul en hun vriendin Peryhan Koyuhun. Net als Munuse hebben ook de andere jonge vrouwen hun zaakjes keurig voor elkaar. Gul staat op het punt bouwkunde te gaan studeren in Delft. “Dat is mijn ideaal, ik wil de beste zijn en leuke gebouwen in Nederland bouwen.”

Peryhan (haar man werkt als autospuiter) is zwanger en heeft zich volledig op het moederschap gestort. In een perfect ingerichte kinderkamer droomt ze over alle zegeningen die haar kindje ten deel zullen vallen. Als haar dochtertje geboren is, uit ze haar ambities onomwonden: “Advocaat lijkt me wel iets voor haar, want het is een keihard kind, dat weet ik nu al.”

In het tweede deel, 'Het gevecht', verplaatst de handeling zich van Dordrecht naar Amsterdam en van de Turkse vrouwen naar Marokkaanse mannen. Sportschoolhouder en voormalig wereldkampioen kickboksen Mousid Akamrane benut zijn sport om jongeren op het rechte pad te houden. De door hem uit de goot geplukte Abdel Tarzati vertelt hoe makkelijk Turkse jongens in het criminele circuit verzeild kunnen raken.

Ook de in zeer goede doen verkerende Mohammed El Fallah is bevriend met Mousid. Van alle in 'Nieuwe buren' voorkomende allochtone Nederlanders is hij het zuiverste voorbeeld van de geslaagde immigrant. “Door 's avonds bij te studeren, heb ik het hele pakket verzameld. Ik ben vliegtuigmakerspecialist geworden. Die droom koesterde ik al toen ik een kind was. Hij is uitgekomen en daar ben ik heel trots op.” Ook voor zijn zoontje Anwar droomt Mohammed van een perfecte integratie. Het joch bezocht een school met veel Turkse en Marokkaanse kinderen. Omdat Mohammed dat niet gunstig vond voor een optimale integratie verhuisde hij met vrouw en kind naar Almere. Daar bezoekt Anwar nu een door en door Hollandse school.

'Nieuwe buren' is overduidelijk een documentaire met een boodschap. Door zich te concentreren op enkele 'succes-stories' houdt Van Ditshuyzen ons voor dat er ook Turkse en Marokkaanse immigranten zijn die zich, zonder problemen te veroorzaken, tot ware en keurige medelanders ontwikkelen. Meer dan een open deur trapt de regisseuse daarmee niet in. Besteden immers kranten en weekbladen al niet jarenlang geregeld aandacht aan geslaagde immigranten?

Net als Munuse kan ook Van Ditshuyzen er niet om heen dat het bestaan van de succesvolle immigranten overschaduwd wordt door de overal in Europa oplaaiende vreemdelinghaat. In de eerste twee delen van haar drieluik laat ze die feiten slechts mondjesmaat doorsijpelen via ondermeer journaalbeelden en wat discussies tussen de Turkse vrouwen en Marokkaanse mannen.

In het derde deel, 'Gemengde gevoelens', komt de aap echter op een blamerende wijze volledig uit de mouw. De immigranten verdwijnen wat naar de achtergrond om plaats te maken voor een aantal Europese kopstukken (Mohammed Arkoun, Daniel Cohn-Bendit, Jan Brugman en Paula D'Hondt), die in enkele zinnen hun licht mogen laten schijnen over het wel en wee van multicultureel Europa en de 'ins' en 'outs' van de islam.

Met die 'talking heads' wekt Van Ditshuyzen de indruk dat Munuse, Gul, Peryhan, Mousid, Abdel en Mohammed, hoe intelligent en succesvol ook, zelf niet bij machte zijn hun leven in een breder kader te plaatsen en maakt ze haar hoofdfiguren - hoewel ze het tegendeel beoogt - toch nog tot probleemgevallen, waar de Nederlanders en Europeanen heel wat mee te stellen hebben.