Funky muziek War mag weer/pop

AMSTERDAM - Dat een bassist basloopjes speelt is bekend. Minder vanzelfsprekend is het wanneer hij pas een uur na aanvang het podium oploopt.

Het overkwam de Amerikaanse soul-funkformatie War die donderdag na twintig jaar afwezigheid in Paradiso haar Nederlandse comeback maakte.

“Sorry, ik was buiten aan het wandelen,” klonk doodgemoedereerd het commentaar van B.B.Dickerson. Met zijn aanwezigheid liep alles als van ouds en bereikte het slechtbezochte concert een twee uur durend kookpunt.

Het is niet toevallig dat War na zoveel jaren weer door Europa toert. Het aardige van de jaren '90 is, dat lang verguisde groepen en stijlen de herwaardering krijgen die ze verdienen. Crossover is het sleutelwoord dat jung.le, rap, R & B, house en funk met elkaar verbindt. War was een kwart eeuw terug de grote voorloper. Het intro van hun 'Low rider' is een van de meest gesamplede nummers. Maar ook langs andere weg blijft War tot vandaag een van de invloedrijkste zwarte groepen die Amerika voortbracht. In 1969 ontdekt door Animals-zanger Eric Burdon, die dat jaar met 'Spill the wine' een enorme hit scoorde, ging de groep spoedig daarop haar eigen weg. Het septet ontwikkelde een sublieme sound uit een cocktail aan stijlen, van jazz tot latin en van soul tot funk. Dwarsfluit en mondharmonica werd hun handelsmerk, geëngageerde teksten het uithangsbord. Zo verwees de bandnaam naar de Vietnam-oorlog, songs als 'The world is a ghetto' naar hun afro-amerikaans bewustzijn. War's even venijnige als toegankelijke muziek verkocht met miljoenen onder een zwart én blank publiek. Ze begeleidden in 1971 Jimi Hendrix tijdens wat later zijn laatste optreden zou blijken te zijn. War bleef tot de komst van de disco midden jaren '70 immens populair.

De crossover cultuur van de jaren '90 biedt de perfecte bedding voor een War-revival. In Paradiso klonken hun lang uitgesponnen nummers verbazend actueel. Bassist Dickerson en gitarist Howard Scott, de enige overlevenden van de oorspronkelijke bezetting, vuurden met hun raps het publiek aan. Soms leek er een puur jazz-orkest te staan, dan weer een vlammende funkformatie. Effectbejag was hen vreemd, het was de hypnotiserende muziek zelf die je verleidelijk soepeltjes optilde. Nummers van hun laatste cd 'Peace Sign' pasten feilloos in de pakkende groove van hun grootste hits als 'Cisco Kid'.