Witteman, de David Frost van Nederland

'Het laatste woord', 23.15-00.00 uur, Veronica.

Pieter Jan Hagens gaat er als interviewer diep op in. Paul Witteman geeft die door Tromp gesignaleerde angst meteen toe. Twee van zijn broers zijn op 50-jarige leeftijd aan kanker overleden. Een derde broer is, ook net vijftig, onlangs aan een tumor geopereerd. Dan ga je wel vragen stellen over erfelijkheid.

Al speelt bij hem die angst in hoge mate, bang voor de dood is iedereen, denkt Witteman. In een bestaan na dit leven zegt hij niet te geloven, maar de dood op zich is in zijn ogen 'absurd'. Een van zijn broers was gelovig en had daar veel houvast aan. Uit de manier waarop Witteman dat signaleert klinkt verlangen dat ook te hebben. “Ik ben stapelgek op muziek van Bach. Die druipt van religie, maar desondanks. . .”

Dat hij een romanticus is ontkent Witteman evenmin. “Dat uit zich in gevoelens van warmte voor mensen die zich daarvan nog niet bewust zijn”, zegt hij enigszins raadselachtig.

Witteman was een laatbloeier die een lange weg had te gaan voordat hij er zelf van overtuigd was het vak waaraan hij nu zoveel plezier beleeft onder de knie te hebben. Zelf typeert hij zich als 'een vriendelijke man, die oprecht in de mensen waarmee hij krijgt te maken is geïnteresseerd'. Dat komt tot zijn verbazing echter niet altijd over. Ten onrechte vinden mensen hem afstandelijk.

Fons de Poel constateert de laatste tijd bij Witteman een zekere vermoeidheid en een uitstraling alsof hij op een vulkaan leeft. Witteman reageert daarop dat hij vrees kent dat zijn creativiteit op een zeker moment zal ophouden. Voor kritiek van deskundigen is hij nog steeds gevoelig. Voor het advies dat Koos Postema geeft het in het grotere werk over de grenzen te zoeken voelt Witteman weinig. Een praktische reden is dat hij geen talenheld is en een hekel heeft aan reizen. “Ik zit met doodsangst in een vliegtuig. In ons land is voor mij nog genoeg te interviewen. Ik hoef de wereld niet rond te reizen. Laat mij maar de David Frost van Nederland zijn.”