Froukje

Als om 5 uur 's morgens de politie aan je deur staat, slaat de schrik je om het hart. De mededeling dat Froukje betrokken is bij een schietpartij en je zo snel mogelijk naar het AZU moet, doet het ergste vermoeden. Dat wordt daar bevestigd door de artsen die niet weten hoe ze je het vertellen moeten. Er is geen redden meer aan.

We zijn dankbaar dat we Froukje nog twee dagen bij ons hadden. We hebben de warmte van haar lijfje nog mogen voelen, te midden van slangen en een batterij aan apparatuur. De verpleging doet wat ze kan en het wordt ons duidelijk dat ze ons geen ander traject kunnen bieden, hoezeer het ze ook spijt. We lopen vrij in en uit op een intensive care en wennen zo langzaam aan het idee dat er echt geen hoop meer is. We besluiten de slangen los te koppelen en Froukje een 'natuurlijke' dood te laten sterven. Ze heeft het nog drie uren volgehouden op eigen kracht. Sterk was ze, maar tegen zoveel geweld kon ze niet meer op. Haar laatste bijdrage aan deze wereld was de donatie van haar organen. Dat is wat ze wilde. Toen we naar huis reden, begon het te sneeuwen. Een eerste teken uit de hemel. Froukje was een opgewekt en levensdriftig meisje. Ze had volop plannen en wilde meer dan in 24 uur per dag mogelijk was. We snappen nu pas waarom. Ze kreeg zo weinig tijd om te doen waar een mens recht op heeft. Ze wilde leven.

We vinden het jammer dat de media naar buiten brengen dat de daders van Turkse afkomst zijn. We willen niet meewerken aan een stigmatisering, waarbij buitenlanders de boosdoeners in ons land zijn. Dat past ook niet in het denken van Froukje, die zich juist thuis voelde in een kleurrijk Nederland. Haar beste vriendin, die heel veel in haar leven betekend heeft, is van Chinese afkomst, maar dat doet niet ter zake. Ze is gewoon een warm meisje.

Er gaat nu een schokgolf door ons gezin, door ons dorpje aan de rivier, door de stad Gorinchem en van daaruit door de rest van ons land.

Daar moeten we wat mee, in de naam van Froukje.

Ze had absoluut mee willen doen aan de stille tocht in Gorinchem. Ze loopt die nu ook mee. Vooraan, maar anders dan ze gedacht had.

We leggen ons niet neer bij een samenleving waar geweld nu eenmaal bij hoort. De dood van onze Froukje is niet het einde, maar een hernieuwd begin van een beweging, die al begonnen is en mensen oproept op te staan uit de onverschilligheid.