Uit BRIEVEN van lezers

Prijsvraag (2) De Samen op Weg-kerken en de NCRV hebben een prijsvraag uitgeschreven waarin zij haar leden verzoeken ideeën in te zenden, die een stimulans voor het kerkelijk leven zouden kunnen zijn. Er moet iets gebeuren, wil het goed blijven gaan in de kerken, maar wat . . .? Die vraag wordt door velen beantwoord en dagblad Trouw geeft op 21 januari een klein overzicht van de stand van zaken van deze 'Leve de Kerk' genoemde campagne.

Veel antwoorden komen binnen. Gelukkig. Maar wat is hét antwoord? Dat moet nog vastgesteld worden door de kerken. Volgens mij heeft een van de kerkredacteuren van Trouw het antwoord al gegeven. Hij citeert één van de inzenders en voegt daaraan toe: “ . . .Brr. Laten we niet (lang) wrokken over zulk slecht Nederlands.”

In plaats van waardering voor het feit dat zo maar iemand zich de moeite getroost zijn gedachten over het kerkzijn en zijn gelovige deelname onder woorden te brengen, haalt deze redacteur dat kerklid onderuit en vertelt hem dat hij geen goed Nederlands schrijft.

Voor mij is dit hét antwoord waarom de kerk als instituut niet meer aanspreekt. Het specialisme is, evenals op andere terreinen van onze cultuur, de kerk binnengedrongen; het 'deskundig' zijn, niet alleen van redacteuren en verslaggevers, zoals in dit geval, maar ook van kerkbesturen, liturgiecomissies en nog meer.

In de kerk wordt vaak te weinig geluisterd naar anonieme gelovigen, die in hun geloof serieus genomen willen worden. Vanuit de 'deskundige' hoek wordt hun gezegd, dat wat zij willen gewoon niet kan.

Mensen willen erbij horen. Als ze de onderlinge betrokkenheid in de gemeenschap niet meer ervaren, haken ze af. Zwolle W. B. F. Bulthuis

Preventie (2) De ingezonden brief van de negenjarige Jonathan Zijp in Trouw van 20 januari is mij uit het hart gegrepen. De jongen uit zijn boosheid over het bericht in de krant dat het aantal baby's met Down's syndroom fors teruggebracht kan worden. Hij schrijft: “Deze baby's hebben toch ook een recht om te bestaan”.

Het artikel waarop Jonathan Zijp doelt (Trouw, 13 januari) was gebaseerd op het rapport: 'Aan de wieg van de toekomst'. In deze wieg van de toekomst mogen kennelijk alleen baby's liggen, die door de prenatale screening heengekomen zijn. Zal er nog een keuzevrijheid bestaan bij een negatieve uitslag na een prenatale screening? Het rapport biedt uitzicht op een hardvochtige, onbarmhartige en liefdeloze samenleving waarin alleen nog plaats is voor mensen zonder handicap, ziekte of gebrek. Dit is inderdaad om heel boos, om woedend over te worden.

Wat betekent de 'prenatale screening' voor ouders die ervan overtuigd zijn dat een kind met het syndroom van Down ook een zinvol leven kan hebben? Ben je dan asociaal als je een kind toch geboren wilt laten worden na een negatieve uitslag? Wat zullen anderen wel niet zeggen, je had 'de vrucht toch kunnen laten verwijderen!' Wat betekent een dergelijk rapport voor ouders, broertjes en zusjes, familie van een mens die met een handicap als het syndroom van Down door het leven gaat? En voor mensen die hun beste krachten geven om de ontwikkeling van deze mensen te ondersteunen en te stimuleren? Wat betekent een dergelijk rapport voor mensen die zelf met het syndroom van Down leven?

Het is te hopen dat er de komende tijd veel mensen zullen zijn als Jonathan, mensen die het opnemen voor gehandicapten en die de vanzelfsprekendheid waarmee aan 'mongooltjes' een leven op aarde wordt ontzegd, aan de kaak zullen stellen. Waarom zouden deze baby's geen recht op een bestaan hebben? Eindhoven Bert Voorhoeve

Bedelbrieven (3) Op de vraag van een briefschrijver (Trouw 24 januari) hoe voorkom ik toezending van ongewenste bedelbrieven, heb ik deze methode toegepast: Schrijf op de ongeopende envelop 'Geweigerd! retour afzender' en deponeer deze ongefrankeerd in de brievenbus. Bij mij heeft het succes. Eén van de stichtingen, die mij voor de eerste keer benaderde, had zelf al netjes op de voorzijde van de enveloppe gedrukt 'indien niet gewenst, graag aan ons retour'. Andijk J. D. Vriend