Cliché-vertelling over het liefdesleven van zwarte vrouwen

WAITING TO EXHALE Regie: Forest Whitaker; met: Whitney Houston, Angela Basset, Loretta Devine, Lela Rochon. Te zien in l2 bioscopen.

De vrouwen zijn voor de verandering zwart. Nu ja, zwart. Van mokkapunt tot kinderkoffie, maar strak in het vel. Fraai om te zien, dat zeker. De meesten zijn al aardig hoog geklommen op de ladder van het succes, maar met het liefdesleven is het huilen en pruilen. Eén wordt door haar echtgenoot verlaten voor een blanke vrouw, (de huidskleur maakt de pil nog bitterder); de ander valt altijd op verkeerde heren en wijst de goede de deur; de derde ontwringt zich met moeite aan de benauwenis van een uitzichtloze verhouding met een getrouwde man. Alleen de vierde slaagt er in gelukkig getrouwd te raken. En die is dik. Niet een beetje mollig, maar echt dik. Dat geeft de burger moed.

En ja, hoe gaat het met dat soort films. Meestal zijn ze best onderhoudend, maar hier en daar ook irritant, omdat ze het cliché niet loslaten en de vrouwen daarom welhaast gedwongen worden te acteren alsof ze gemaakt zijn van beschilderd bordpapier. Zo nu en dan lijkt het er op dat ze echt worden, dat de regisseur eindelijk de moed opbrengt in het diepe te springen of zich een eindje in de lucht te verheffen. Maar het komt er niet van. Diepte- en hoogtevrees, dat is het ongeluk. 'Waiting to Exhale' past precies in het schema.

En daarom kijk je er weliswaar met enig genoegen naar, maar je bent hem na een uur weer vergeten.