Siemerink voelt zich bevrijd na overwinning op Ulihrach

AMSTERDAM (ANP) - Stap voor stap komt Jan Siemerink verder. Bij de Dutch Open drong de enig overgebleven Nederlander in het toernooi door tot de halve finale. In een afwisselende partij tennis versloeg hij de Tsjech Bohdan Ulihrach in drie sets, 6-3 3-6 6-3.

Of er voor de Rijnsburger meer in het verschiet ligt is moeilijk in te schatten. Morgen stuit hij op Gilbert Schaller. De Oostenrijker haalde in de kwartfinale Karel Novacek onderuit (6-7 6-4 6-4), de Tsjech die de Dutch Open al drie keer won.

Schaller ontpopte zich eerder in Amsterdam als een reuzendoder in zakformaat door de als tweede geplaatste Spanjaard Berasategui naar huis te sturen. Enigszins terughoudend blikte Siemerink vooruit op het duel. “Ik zal tegenover een muur komen te staan. Of ik al eens eerder tegen hem heb gespeeld? Gelukkig niet.”

Voor de ontmoeting met Ulihrach had Siemerink gezegd niets van zijn tegenstander te weten. Naderhand schatte hij hem in als iemand waarmee terdege rekening te houden is. “Het was vreselijk zwaar. Ik moest voortdurend de concentratie vasthouden. Bij een iets mindere service sloeg hij onmiddellijk toe. Met lobs, korte ballen of passeerslagen. Hij kon alles.”

Voor Siemerink zal de winst op Ulihrach in zekere zin een bevrijding zijn geweest. Vijf keer dit jaar bereikte hij de kwartfinale, niet één keer won hij. “Maar ik wist dat het er een keer van zou komen. Mijn spel bleef vooruitgaan. Ik ben nooit in paniek geraakt.”

De laatste keer dat Siemerink bij de laatste vier verscheen is meer dan een jaar geleden, in Seoul. In 1991, in de tijd dat hij met de 24e plaats zijn hoogste ranking bereikte, behaalde hij in Singapore zijn enige Grand Prix-zege ooit.

Dat Siemerink zijn hernieuwde doorbraak in het Amstelpark beleeft, was verrassend. De linkshandige speler staat niet op goede voet met het gravel, de ondergrond voor de Dutch Open. Zijn spel, service-volley, geeft wel de nodige kleur aan het evenement. Siemerink zorgt voor de nodige actie in een veld dat voornamelijk uit baseliners bestaat.

Directeur Van Eijsden zal ook niet geheel ontevreden zijn met de vier overgebleven namen, nadat het toernooi na twee ronden al vrijwel alle smaakmakers had verloren. Met Siemerink heeft hij een aanvallend, creatieve speler, uiteraard uitgegroeid tot de publiekslieveling. De halve eindstrijd kent met de Chileen Rios nog een origineel type dat de bal af en toe weet te raken zoals slechts de 'groten' dat kunnen.

Siemerink wijt zijn opmars aan een vergroot zelfvertrouwen. Eerder in de week sprak hij letterlijk van “een stuk rust in het hoofd.” Toch leek hij in bepaalde perioden van de partij tegen Ulihrach, en dan met name in de tweede set, even het wisselvallige terug te krijgen.

Hij stormde naar het net op momenten dat afwachten beter leek. Vooral omdat hij eerder tegen Tsjesnokov had bewezen ook langere rallys aan te kunnen. Ulihrach profiteerde met een groot aantal passeerslagen. Hij kwam erdoor terug in de wedstrijd.

Een luide schreeuw over het centre court bracht ook de gemoedstoestand van Siemerink naar voren op het moment dat hij bij een 4-3 voorsprong in de beslissende set de doorslaggevende 'break' plaatste. Daarvoor had hij zijn vrijwel winnende positie ondanks goede kansen ogenschijnlijk onnodig uit handen gegeven. “Het hoofd moet rustig blijven, lichaam en spel moeten agressief zijn. Dat is tegenstrijdig. Heel moeilijk vast te houden.”

Het ritme leek verstoord, ook al door het rumoer op de tribune waar zo waar de “wave” was ingezet. “Heel leuk dat de mensen zo meeleefden. Maar ik kreeg het gevoel dat ze dachten dat ik er al was. Dat was beslist niet zo.” Twee wedstrijdpunten verspeelde Siemerink nog om via zijn vijfde ace opnieuw op voordeel te komen. Andermaal koos hij niet voor zekerheid, maar bestormde het net om daar de partij te beslissen. Met succes. “Eindelijk”, zei Siemerink.