Lof voor de Zwitsers

Het schijnt een Olympische stelregel te zijn. Tenminste dat meldde Het Parool in een uitgebreid foto-bijschrift in de krant van 7 september. Sport en politiek moet je gescheiden houden, daar ging het in dezen om en de foto betrof een wat sullig genomen plaat van het Zwitserse voetbelftal in Gothenburg. Je ziet de Helveten opgelijnd staan en de broekjes van vijf spelers worden bedekt door een dundoek waarop de woorden:

Een spandoek zoals je ze vroeger wel gemaakt zag voor zo'n dolkomische pretmiddag in Thialf in Heerenveen, maar de tekst sloeg nu niet op de dijen van Rintje, maar op werkelijk belangrijke zaken.

De Zwitsers konden, zo werd bekend, rekenen op een fikse boete van hun eigen bestuur en wellicht nam de UEFA ook nog wel maatregelen. Want een actie zoals deze was 'not done', vond men.

Ik protesteer hierbij hevig en in alle toonaarden.

De Zwitsers zijn blijkbaar weldenkende burgers die het aandurven op het sportveld hun ongenoegen met de Chirac-acties te tonen. Meerdere sporters deden zulks de laatste dagen, met name in Italië. Natuurlijk was er een ontsporing, maar de kern van de zaak is zuiver: sportmensen zijn normale burgers, die hun ongenoegen kenbaar willen maken en als ze dat kunnen doen met een miljoenen (televisie)publiek erbij, dan doen ze dat. De Zwitsers staan met het spandoek en kijken stoer, zelfverzekerd de wereld in; ze dragen iets uit van 'wie doet ons wat?' en ze hebben alle recht daartoe.

Het is te gek voor woorden dat oubollige ideeën van Olympische baasjes worden aangehaald, temeer dat juist die beweging alles in zich draagt van politiek gekonkel en politieke vleierijen. Het is tevens droevig dat de Zwitserse voetbalbazen zich distantiëren van de actie van hun spelers en dat zij boetes gaan geven. Het is tekenend voor dit slag mensen: kleine despootjes die, om verder te komen in de onuitroeibare peletons van sportbobo's, een aartsconservatisme aanhangen dat gestoeld is op angst, gezag en hielenlikkerij.

In plaats van de Zwitserse spelers te straffen dienen ze geprezen te worden. Ik zag het de spelers van Nederland niet doen, om maar iets te zeggen, maar ieder mens heeft recht op een mening en zeker op uiting daarvan.

Meer en meer sportmensen zouden gebruik moeten maken van hun publicitaire waarde in gevallen als deze.

Laten we blij zijn dat de Zwitsers, juist zij, de immer onafhankelijken, hun mening aan de wereld toonden. Veroordeel de strafgevers, maar bedenk dat zij zich in een wereld van macht ophouden. Net zoals Chirac.