EEN NIEUW JAAR

Nog niet. De zoon moet nog trouwen, de oude nog sterven. Er komt nog wereldvoetbal en goudvissenbroed.

In de reiskist vouwt zij de avondjurk, kinderkleren, gesloten papieren. Eetbaar de kleine vruchten en draken van koek.

Op de steiger blijkt de kist gevoerd met gestreepte zijde. Leegte, lavendelgeur. Gisteren zwommen hier zwanen als schepen.

De woorden struikelen. Verhalen worden brabbeltaal. De namen van de kinderen raken vergeten.

Er was een bos met grijze stammen, een groot dier dat zij onverschillig waarnam. Beest, dacht ze, beest.

Wind blaast een lied in kwinten en octaven. Gestrekte takken wuiven met hun laatste hand. Er is een boot

om haar de lege haven uit te dragen. Zij heeft nog stem. Zij laat zich nog niet varen naar het stille feest.

*

Dit is hier, denk je, dit is nu. Het dorre onkruid, de dode bereklauw langs het asfalt. Begerig naar plaats

lees je de hemel als een landkaart. Je voelt de uren. Middernacht, winter? Het is nu, het is hier.

Er was sneeuw gevallen, dakpannen schemerden grijs door het wit, je kon mussensnavels op steen horen tikken.

De jongen op het perron, je ziet de tas bij zijn schoenen, hoe hij zijn schouders beweegt, geeuwt en eet.

Tot de trein langs beton scheert, de zuigwind zijn haar streelt. Je denkt een station in Duitsland, zo laat al

denk je. Het gebeurt in de grijze windingen die sissen onder je schedel. Alles, alles: de waterige loop van de sporen,

de leeggebloede stengels, luidende klokken, vuurwerk, de jongen. Het is niets, een trillende celwand, explosie, niets.

*

Zoals wij eigenaar zijn van de woorden bezitten wij huis, tuin en kinderen, plaats makend voor nieuwe gebruikers.

Van ons rest een voetstap in aarde, een kus op een kinderwang. Wij moeten lippen laten bevriezen, ogen ontsteken.

Wij hoeden de hersenen, dragen een trog vol herinnering fier op de hals. Schatten zeulen we onwetend naar een einder.

Hoe voorzichtig wij zijn. Hoe wij oppassen ook dit jaar weer niet om te vallen, niet te gaan liggen, niet schreeuwen, nog niet.