Te lang getafeld. De voorstelling is al begonnen. Dan maar koffie met cognac in het lege theatercafé. Even later stroomt het vol.
Als het publiek terugschuifelt naar de zaal schud ik de jaloezie af. Ik sla mijn glas achterover, knipoog naar mijn gezelschap en schuifel mee: na de pauze worden geen kaartjes gecontroleerd. Een steeds mistiger wordende roes uit ontelbare spuitbussen is de beloning. Dat was Jan Cremers eenakter 'The late late show'. Bijna dertig jaar geleden.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.