RASTI ROSTELLI

Helemaal vrij van smetten op het blazoen is Rasti Rostelli eigenlijk nooit geweest. Vanaf het moment dat hij in Nederland hypnoseshows weggaf, dienden ook de critici zich aan, die de magiër derderangs goocheltrucs verweten. Zakelijk gezien gaat het Rostelli aanmerkelijk beter. Een eigen televisieshow, die volgende week begint, is voorlopig de kroon op zijn artiestenbestaan. “Ik verbreid geen mystiek. Het enige verschil tussen jou en mij is dat ik een glitterpakje aan heb.” 'De Rasti Rostelli Show', maandag van 20.30 tot 21.30 uur op Veronica.

Rasti Rostelli is de artiestennaam van de 40-jarige Roland van den Berg, die in het Duitse Krefeld woont en een kantoor heeft in Eindhoven. Hij is een wat kille man met veel ringen aan zijn vingers, die vreugdeloos het gesprek begint. Hij vertelt over zijn debuut in 1983, toen hij nog de manager was van een andere hypnotiseur die hem na een conflict in de steek liet. Hij besloot de veertig optredens van zijn artiest over te nemen, leende een zwarte cape van iemand die onder de naam Randy Randal optrad. Op de cape waren twee grote R's geborduurd, en al snel werd Rasti Rostelli bedacht.

Er waren al veel bekende hypnotiseurs voor de Tweede Wereldoorlog, weet hij. “Ze trokken volle zalen, in Duitsland, Engeland, Frankrijk, Amerika. Maar op enig moment is het beroep, met de opkomst van de techniek, uitgestorven. In het midden van het computertijdperk duik ik op: als een draak die lang geslapen heeft. Mensen willen terug naar de natuur. Door die rotcomputers beseffen mensen dat ze niet meer met hun geest bezig zijn. Misschien is dat het geheim van het succes. Mensen zien iemand die geestelijk bezig is. De kerk geeft hen geen antwoorden meer, daarmee is hun toevluchtsoord vervallen.”

Veronica begint maandag op prime time met de eerste van een serie van negen televisieshows van Rostelli. 'De bekende magiër laat de kijker de fascinatie van het ontastbare zien', aldus een schrijven van de omroep. Angst dat het theaterpubliek wegblijft nu zijn show op televisie komt heeft hij eigenlijk niet. De televisie houdt mensen niet weg. “Als ik op de tv ben geloven ze de dingen die ik doe niet, omdat ze trucjes verwachten. Die twijfel maakt dat mensen naar de zalen zullen blijven komen. De special die ik vorig jaar voor Veronica maakte had tien procent kijkdichtheid: anderhalf miljoen mensen. Na de uitzending was de tournee langs tachtig steden binnen twee weken uitverkocht. Dat betekent zestigduizend kaarten.”

De serie televisieshows heeft een voorgeschiedenis. Veronica-directeur Joop Daalmeijer zag de magiër eigenlijk niet zo zitten, hoewel Rostelli volgens eigen zeggen al eerder afspraken met de programmadirectie van het station gemaakt had. “Na een uitwisseling van brieven tussen advocaten heb ik Veronica een schadeclaim van 1.4 miljoen gulden voorgehouden. Het compromis ontstond tijdens een etentje met Daalmeijer. Toen is afgesproken dat ik één programma zou maken, dat minimaal acht procent kijkdichtheid moest krijgen.”

“Bleef ik daar onder, dan zou het bij die ene uitzending blijven. Ik wilde ook niet met alle geweld op televisie. Ik maak die programma's niet om geld te verdienen, maar om mijn naam te promoten en daarna volle zalen te trekken. Dáár ligt het geld. Met tweeëneenhalf uur in het theater verdien ik meer dan met het hondewerk op tv.”

“Na onze afspraken pakte Daalmeijer mij voor een tweede keer. Hij programmeerde mijn special om kwart over tien 's avonds. Ik heb in interviews gezegd: 'Volgens mij heeft Daalmeijer geen verstand van televisie maken'. Ik ben de enige artiest in Nederland die altijd volle zalen trekt, nog vóór ik ooit op tv kwam. Daar zou ik als televisiemaker onmiddellijk van willen profiteren.”

“De volgende keer dat ik Daalmeijer zag, zei hij: 'Ik verwacht een excuus van je'. En ik vroeg: 'Waarvoor?'. Daalmeijer: 'Voor je uitlatingen tegenover de pers'. Ik zei: 'Sorry, ik kan mij niet verexcuseren voor de waarheid'. Waarop Daalmeijer zei: 'Je verexcuseert je, omdat ik hier nog steeds de baas ben'. Hij keek mij aan, en ik zei: 'Joop, hoe lang nog?'. Een paar maanden later werd mijn uitspraak realiteit. Joop Daalmeijer vertrok. (Lacht malicieus:) En ík ben er.”

Waarom zou je televisie gebruiken om volle zalen te trekken? Het gaat toch al heel goed?

“Je kunt niet meer dan uitverkocht zijn, je kunt niet meer dan die 35 gulden vragen die we nu als entree heffen. Wel kun je meer verdienen wanneer je budget naar beneden gaat. Televisie kan helpen om de kosten te beperken die je aan reclame hebt. Voor een tachtig-stedentournee ben ik drie ton kwijt aan promotie. Die kan ik nu zeker terugbrengen naar honderdduizend gulden. Ik verdien daarmee dus twee ton. Onlangs hebben we de entree van dertig naar vijfendertig gulden verhoogd. Ook daarmee maak ik drie ton winst. In totaal heb je dus een half miljoen gulden meer in je zak, wanneer je als gevolg van een televisieprogramma volle zalen trekt. Reken dat per tournee, en bedenk dat ik twee tournees per jaar maak.”

“Ik doe mijn werk om geld te verdienen. Iedereen moet werken om zijn geld te verdienen. (Geërgerd:) In interviews komt steeds weer geld ter sprake. Ik krijg steeds het gevoel dat geld verdienen iets schandaligs is. Ik ben een van de weinige artiesten die daar voor uitkomen. Ik heb meer respect voor iemand die hard werkt en zijn geld verdient, dan voor mensen die op de rug van de sociale dienst leven. Vergeet die uitdrukking: hij zit zijn zakken te vullen. Wie zegt dat? Altijd mensen die minder verdienen dan ik.”

Men zou het zakelijk inzicht van Rostelli moeten prijzen.

“Als iemand op een eerlijke manier zijn geld verdient heb ik daar respect voor. Van mij mag iemand tonnen mee naar huis nemen. Het is heel Nederlands om altijd weer over geld te spreken, het is altijd verkeerd. Links en rechts. Journalisten hebben Jomanda helemaal uit elkaar getrokken. Niemand heeft het over specialisten die dik geld verdienen omdat ze mensen opereren. Dat mag wel.”

“Ik heb altijd op mijn veertigste willen stoppen met dit werk. De mogelijkheid om op de televisie te komen heeft dat veranderd. Ik hoef dat niet meer te doen om te leven, het is wel het hoogtepunt. Daarom verschijnt in april ook een boek van mij, 'De fascinatie van het onaantastbare'. Daarin beschrijf ik het leven van Rasti Rostelli. Het is een boek dat ook geschreven is voor mensen die zich niet zo voor esoterische krachten interesseren. Ik laat zien dat je met positief denken heel veel kunt bereiken.”

Hij voegt er snel aan toe: “Of dat boek nu wel of niet verkoopt interesseert me eigenlijk geen barst. Ik hoef daar niet meer van te leven.”

Is het belangrijk dat mensen weten wie Rostelli is?

“Mensen weten niet wat ze met mij aan moeten. Dat komt gedeeltelijk door de media. Een verhaal is alleen interessant wanneer het boeiend geschreven wordt. Journalisten verkopen hun verhalen heel anders dan ze gebracht geworden. Hun verhalen móeten interessant zijn, of mystiek, dan kunnen ze verkocht worden. Daardoor is een heel ander beeld van Rostelli ontstaan dan hij in werkelijkheid is. Ik begin mijn show altijd met de zin: 'Wat u zult gaan zien heeft met mij niets te maken. Iedereen zou hier op het podium kunnen staan.' Ik verbreid geen mystiek. Het enige verschil tussen jou en mij is dat ik een glitterpakje aan heb. Jij kunt hetzelfde als ik. Steeds is er een spanningsveld tussen de esoterie en het entertainment dat ik breng. Pak wat je denkt dat leuk is, dan word je toleranter. Ik probeer niemand te overtuigen.”

Hypnose als entertainment is niet juist.

“Wanneer elektriciteit in handen van verkeerde mensen komt, kan dat gevaarlijk zijn. Elektriciteit kan ook je leven redden; kijk maar naar de ziekenhuizen. Maar je kunt ook iemand op de elektrische stoel zetten. Ik kan niet zeggen dat elektriciteit ongevaarlijk is. En zo kun je alles in het leven zowel negatief als positief gebruiken. Is hypnose gevaarlijk? Niet wanneer het goed aangewend wordt. Hypnose moet in handen zijn van mensen die er verstand van hebben.”

(Cryptisch:) “Ik durf te beweren dat ik meer verstand van heb hypnose dan anderen, die dat ook over zichzelf zeggen. De kritiek op Rostelli komt uit de hoek van de zogenaamde hypnotherapeuten. Maar ìedereen kan zich hypnotherapeut noemen. Het is geen beschermd beroep, er bestaat geen enkele leerstoel voor. Je kunt hypnose leren uit boeken die voor iedereen toegankelijk zijn. De bakker kan morgen op zijn visitekaartje zetten: bakker en hypnotherapeut.”

“Maar nu komt het: geen enkele hypnotherapeut heeft de ervaring die ik heb. Ik heb dertien jaar lang ongeveer 250 shows per jaar gegeven, meer dan drieduizend optredens dus. Ieder avond vijftig mensen op het podium, in totaal ruim 150.000 mensen die ik geprobeerd heb te hypnotiseren. Welke hypnotherapeut kan dat zeggen?”

Eefje Lambrecks en An Marchal verdwenen vorig jaar nadat ze in uw show onder hypnose werden gebracht.

“Daar zou ik last van hebben wanneer mijn zalen leeg zouden blijven. Mijn geweten is rein. Ik kan in de spiegel kijken. Ik voel mij niet schuldig. De shows die ik na hun verdwijning in België gaf waren net zo goed uitverkocht. Mensen die de verhalen over hun verdwijning lazen, zullen het raar vinden: twee vriendinnen die spoorloos verdwijnen. Maar er verdwijnen per jaar driehonderd mensen in België. Wanneer Eefje en An na een bezoek aan een snackbar verdwenen waren, had niemand erover gelezen.”

“De vader van An Marchal zegt: 'De kiem van het probleem is de voorstelling van Rostelli'. Zolang Paul Marchal dat blijft beweren krijgt hij aandacht van de pers, en is de kans groot dat die meisjes teruggevonden worden. Paul Marchal is ook de enige die verbanden blijft leggen. Van de vader van Eefje hoor je niets. Het is totale onzin te zeggen dat die meisjes onder hypnose mijn show verlieten. Dan moesten ze nu als zombies rondlopen en waren ze allang gevonden.”

“Kijk, ik ben een bekende Nederlander. Wanneer ik dronken op straat loop staat het morgen in de krant: ROSTELLI DRONKEN IN DE GOOT. Op hetzelfde moment zijn er duizenden mensen die dronken in de goot liggen, maar waarover niemand schrijft. De verdwijning van Eefje en An is een goed verhaal. De Telegraaf schreef: 'Meisjes spoorloos na Rostelli-hypnose'. Een verhaal zonder beweringen, maar vol suggesties. Dat was de reden dat ik er geen juridische stappen tegen kon ondernemen.”

(Berustend:) “Journalisten doen toch wat ze willen, ik maak me er niet langer druk over. De opdracht van een journalist is datgene weer te geven wat hij ziet. Hij ziet een show die hij platvloers vindt, maar er juichen wel vijfhonderd mensen. Dàt moet hij opschrijven, dàt is topjournalistiek.”

“Je kunt de media niet meer vertrouwen. Misschien kicken journalisten op de macht die ze met hun pen menen te hebben. Ze staan niet stil bij wat ze er mee aanrichten, in hoeverre zij in jouw leven ingrijpen. Ik heb problemen met de suggesties die gewekt worden, met dingen die niet waar zijn. Als ik een zwak mens was geweest had ik zelfmoord overwogen. Nu weet ik hoe de wereld in elkaar zit. Ik kan die wereld niet veranderen. En wat ik niet veranderen kan laat ik links liggen, dat interesseert me geen bal.”