SCHELTEMA

En Story dacht het nog wel geheel conform de regels te hebben opgelost, door halverwege een schijnbaar interview met de cabaretier Youp van 't Hek te vermelden dat de citaten blijkbaar afkomstig waren van een openbaar gesprek dat de journalist Henk van Gelder met hem had gevoerd ten bate van theaterstudenten. Bronvermelding in 'de bladen', het mag bepaald een stap voorwaarts worden genoemd. Toch vond de Amsterdamse rechtbankpresident mr. Gisolf die vermelding onvoldoende, zo bleek in de uitspraak die hij donderdag in kort geding deed. De bronvermelding vond pas op éénderde van het verhaal plaats, waardoor niet ondubbelzinnig duidelijk werd dat er geen sprake was van een interview. De suggestie dat Story met Van 't Hek gesproken had, werd ook gewekt door de kop boven het artikel, die een citaat bevatte.

Van 't Hek wil niets te maken hebben met 'de bladen' en trekt daar ook zijn consequenties uit: bij de minste suggestie stapt hij naar de rechter. Hij werd daarvoor opnieuw beloond, niet alleen door mr. Gisolf, maar in de sector humor om te lachen ook door de Story-advocaat, die Van 't Hek tijdens de zitting vergeleek met de verdachte Italiaanse mediatycoon Berlusconi, die zijn eigen bladen en tv-zenders kan voorschrijven wat ze publiceren. Met zo'n advocaat verdien je kansloos te verliezen.

En toch, want zo'n uitspraak rijkt verder dan 'de bladen' en 'een cabaretier'. Stel nu eens het rare geval dat iemand, pak 'm beet voormalig minister-president Ruud Lubbers, op een kwade dag besluit dat hij om hem moverende redenen nooit meer iets te maken wil hebben met, ik noem maar een dwarsstraat, het dagblad Trouw. En dat heeft hij ook nog schriftelijk laten weten aan alle betrokkenen buiten en binnen zijn partij. Het werkt een tijdje, blijkt. Tot hij zich op een moment van diepe melancholie laat overhalen om op zondagmorgen in 'De Rode Hoed' mee te doen aan een discussie over de c van CDA, of zo. Hoewel geheel op de hoogte van Lubbers' strenge voorkeuren stuurt Trouw een onzer verslaggevers naar deze openbare bijeenkomst. Deze schrijft een pakkend verhaal onder de kop: 'Een schitterende toekomst', waarbij blijkt dat het maar goed is dat de memoires van Lubbers voorlopig nog niet ter tafel komen. En niet na éénderde maar pas halverwege het vijfkoloms verhaal, dat ook nog voorzien is van een fraaie archieffoto van de ex-premier in zijn werkkamer, na de meest opmerkelijke citaten geheel correct weergegeven te hebben, staat er ook nog dat Lubbers sprak op een bijeenkomst in 'De Rode Hoed' te Amsterdam en voor een geïnteresseerde schare.

Zou Lubbers dan bij Gisolf óók een poot hebben om op te staan? Ik kan een aantal redenen opgeven voor een verschillende behandeling van Story en Trouw. Maar er zijn ook redenen waarom een rechter beide drukwerken op dezelfde manier zou scheren. En, zoals nu gebeurd is, uitkomt bij de stelling dat publieke figuren exclusiviteit van hun openbare woorden kunnen toekennen aan bepaalde bladen. Soms ben je maar blij dat dit soort bedenksels geen werkelijkheid kunnen worden.