SCHIPHOL

Opstijgen over Amsterdam doen de vliegtuigen naar verluidt zelden. En gelukkig, de daling zetten de toestellen steeds zeer bijtijds in, zo vroegtijdig dat ze boven onze buurt laag genoeg vliegen om hun schaduw over de krant te laten vallen. Je doet er niet moeilijk over, je bent geen zeurpiet. Als moderne burger neem je zelf ook wel eens een vliegtuig richting verre oorden. Dan is het juist wel prettig dat Schiphol slechts 8 autominuten verder ligt.

Maar opeens zit je in een nacht rond half twee stijf rechtop in je bed. Boven je zwoegt een vliegtuig omhoog. Je hoort het piepen, zuchten en kreunen. De volgende dag bel je voor het eerst in je leven een klachtenlijn. Langdurig in gesprek, maar eindelijk gaat de telefoon over. Van Schiphol krijg je de volgende woorden te horen: “Was dat rond half twee vannacht? Logisch dat u wakker bent geworden. Het was een te zwaar beladen vrachtvliegtuig, dat niet omhoog kon komen, omdat er ook nog een hinderlijke zijwind stond.”

Je denkt aan de vrachtvluchten van de Israëlische luchtvaartmaatschappij waarmee 's nachts wapens via Nederland worden vervoerd. Je denkt aan een ongevraagd bommetje op je dak . . . De geruststellend bedoelde woorden van de klachtendienst Schiphol maken dat je in ieder geval nog een aantal nachten de vrachtvluchten vreest.

Afgelopen vrijdag kwamen gedachten van gelijke orde op. Eerst melden premier Kok en wel drie van zijn bewindslieden heel tevreden en eensgezind dat Schiphol een vijfde landingsbaan krijgt, niet om eindeloos door te groeien. Nee, juist om verantwoord en milieubewust het luchtverkeer en de passagiersstromen in de teugels te houden: de grens ligt bij 40 miljoen reizigers. En, nog belangrijker, maximaal tienduizend woningen mogen last van geluidshinder hebben. De vier achter de regeringstafel kijken dreigend de pers aan: wee je gebeente, de eerste die die deze grenzen waagt te overschrijden.

Nog geen twee minuten laten spreekt Schiphol-topman Smits in hetzelfde gebouw. Bij hem geen spoor van opgetogen opwinding over de overwinning die hij na jarenlang getouwtrek net heeft geboekt. Nee, hij plaatst direct de kanttekening dat die tienduizend woningen als eis van de politiek onverkorte flauwekul is. Daaraan kan zijn bedrijf niet voldoen. Hij spreekt net zo sussend als de mevrouw aan de klachtenlijn: 'ach mensen, accepteer het nu maar gewoon, de vooruitgang laat zich niet tegenhouden.'