Ook stroom katholieken richting anglicaanse kerk

Van onze kerkredactie AMSTERDAM - Met plechtige nadruk gaan anglicanen en vooral verscheidene geestelijken en een enkele bisschop over naar de rooms-katholieke kerk. Ze willen de invoering van vrouwelijke priesters in de Engelse staatskerk niet meemaken. Men spreekt van een 'uittocht'. Maar zonder ophef en gerucht is er wel degelijk ook beweging in omgekeerde richting, schrijft 'Church Times', het anglicaanse weekblad.

De stroom bestaat al lang; er is nog geen kijk op of deze aanzwelt speciaal door de kwestie van de vrouwelijke priesters. Enkele katholieke vrouwen die zich tot het priesterschap geroepen weten, hebben de stap gezet of aangekondigd, maar van een trend is daar geen sprake.

Katholieken kunnen heel stilletjes toetreden tot de anglicaanse kerk; het is voldoende dat het nieuwe lid bevestigt dat hij of zij tot dusver belijdend lid was van een erkende episcopale kerk (een kerk met bisschoppen) en dat men het geloof voortaan in de anglicaanse kerk wenst te belijden. In een zondagse viering met een bisschop erbij is het een ceremonie van twee of drie minuten. Evangelicale geestelijken zijn soms iets strenger: ze verdenken de gesjeesde katholiek ervan dat aan diens geloof wel wat zal mankeren.

Triomfalisme

Anglicanen willen alles vermijden wat een overgang tot iets triomfalistisch maakt of wat de oecumene kan schaden. In zekere zin geldt omgekeerd hetzelfde, zeker qua goede bedoeling van oecumenisch ingestelde r.-k. bisschoppen, maar een priesterwijding, ook van een ex-anglicaanse geestelijke, is nu eenmaal een publiek, feestelijk gebeuren vol ceremonieel vertoon.

Hoewel enige tientallen overgangen van r.-k. naar anglicaans per jaar per bisdom niet ongewoon zijn, gaat het volgens Church Times dan nog maar alleen over de officiële cijfers. Vaker nog maken mensen een niet-formele overstap, door geleidelijk hun kerkbezoek bij de anglicanen te doen, waar hen bij de communie en zelfs bij tal van vrijwilligersfuncties geen strobreed in de weg wordt gelegd. Deze mensen komen niet voor in de statistieken.

In het geval een r.-k. priester overstapt naar de anglicaanse kerk en ook daar weer als zodanig aan het werk wil is er geen nieuwe wijding nodig. Wel moet er een gesprek zijn met de anglicaanse bisschop aan wiens bisdom de priester zijn diensten aanbiedt.

Lichtere last

In de jaren zestig ging de priester Christopher Armstrong van 'Rome' naar Canterbury. Hij blikt nu terug in een brief aan iemand die dezelfde stap overweegt. “Het is verrassend gemakkelijk om anglicaan te worden. Als rooms-katholiek geloven we zoveel! Met de lichtere last van de Kerk van Engeland waan je jezelf gewichtloos: kan men werkelijk christen zijn met alleen maar dit?”

Armstrong wijst erop dat r.-k. priesters gewend zijn hun bisschop te gehoorzamen en benoemingen van bovenaf te aanvaarden en zich te laten verplaatsen als pionnen. Dat moet de ex-katholieke, anglicaanse priester afleren, zegt hij. “Als je een post wilt op een universiteit, in een kathedraal, een ziekenhuis of een gevangenis: werk eraan, dat verwacht men van je. Het hoort bij die gewichtloosheids-ervaring. Anglicanen leven met de benen op de grond, niet in de sfeer van eerbied jegens de heilige hiërarchie. Je moet geloven dat je ook daarvan bent bevrijd.”

Volgens Armstrong zijn anglicaanse priesters doorgaans zo gewoon en zo aardig omdat zij voor zichzelf moeten opkomen. Ze zijn geworpen in een zee van geloof, zonder reddingsboeien, ze hebben moeten leren zelf te zwemmen. Ook de anglicaanse bisschoppen, die van niks de paus de schuld kunnen geven.''