Op het Wad zet zich meer zand af

Als je aardgas wint, daalt de bodem. Dat gaat overal op, behalve in de Waddenzee. Daar probeert hij wel te dalen, maar zodra dat gebeurt past het zandtransport door de zeegaten tussen de eilanden zich aan. De vloedstroom laat bij elk getij wat meer zand achter dan de ebstroom mee terug sleurt en doet zo de daling weer teniet.

Hoe dat in zijn werk gaat is goed bekend, want dankzij geologische processen daalt ook zonder gaswinning de Nederlandse bodem (en de Waddenbodem dus niet). Bovendien is er al gaswinning in de Waddenzee, tussen Ameland en Harlingen.

Voor het Wad hoeft bij een uitbreiding van het aantal winlokaties dus niet te worden gevreesd, tenzij de daling zo snel begint te gaan, dat de natuur het niet meer bijhoudt. Dan verdrinken de zandbanken en verhongeren de steltlopers. Of de door het kabinet nu voorgestelde winning mogelijk teveel is, kan om te beginnen worden geschat uit modelberekeningen.

De laatste studie op dat gebied is er een van de NAM uit 1994. Dat is minder verdacht dan het lijkt, zegt beleidsmedewerker drs. F. Steyaert van Rijkswaterstaat directie Noord-Nederland, want daarna is het rapport, dat de NAM op verzoek van de regering liet maken, nog nagekeken en goedgekeurd door vier onafhankelijke wetenschappers.

Wat volgens hem in ieder geval vaststaat, is dat het Wad ons de tijd zal geven om bij te sturen: ,,Op het vasteland treedt de bodemdaling meteen op als je begint, niet na twintig jaar of zo. Dus als je straks in de Waddenzee extra bodemdaling waarneemt, weet je op tijd dat het zand zich niet aan de modellen houdt.''