BRIEVEN

Varkensrechten

In 1983 werd het melkquotum ingesteld. Het jaar 1982 werd het referentiejaar. Dat wil zeggen, dat boeren stapsgewijs gekort werden met 25 procent van datgene wat ze in 1982 hadden geproduceerd. Boeren met heel veel koeien hadden het milieu het meest belast. Juist die boeren werden beloond. Zij konden een aantal koeien weg doen en bezuinigen op krachtvoer. Boeren die ingezien hadden dat een geringe veebezetting goed was voor dier en milieu, moesten ook 25 procent inleveren en hadden alleen maar verlies. Dus juist de boeren met de meeste visie moesten het eerst met hun bedrijf stoppen.

Dat dreigt nu weer te gebeuren bij de varkensboeren, als het plan-Van Aartsen doorgaat. Daarom is het initiatief van het Kamerlid Servaas Huys zo goed. De varkenshouders die reeds het meest willen investeren in dierwelzijn en milieu, behoren het minst in te leveren. Vaak zijn dit de varkenshouders die het minst verdienen en de sociale ellende zal bij hen dus het grootst worden. Daarnaast zouden bij het voorstel-Van Aartsen de boeren die zich niets hebben aangetrokken van de tijdgeest, sterk worden beloond.

Veenwouden ir. drs. T. B. Jongman

Geen moeders, vrouwen

In het onderwijs dient zich steeds meer de noodzaak aan om professioneel te besturen. Tegelijk is het moeilijk om gekwalificeerde bestuursleden te vinden. Schoolbesturen bestaan voor het grootste deel uit mannen. Net zoals in andere sectoren van de maatschappij lijkt het er op dat het besturen wordt gezien als een typische zaak voor mannen. Het is jammer dat daardoor een reservoir aan potentiële bestuurders, vrouwen, onbenut blijft.

De Besturenraad organiseert al een aantal jaren activiteiten om het aandeel van vrouwen in schoolbesturen te vergroten, dit mede uit de overweging dat participatie van (meer) vrouwen in schoolbesturen kan bijdragen aan het benoemen van vrouwen in managementsfuncties in de school. Een van de activiteiten in dit kader is de cursus 'Vrouwen in besluitvorming'.

In Trouw van 3 december wijdde Edwin Kreulen een artikel aan dit onderwerp. Hij deed dit onder de titel 'Moeders aan de macht'. Het is jammer dat hiermee het beeld wordt geschetst dat vrouwen op titel van 'moeder' lid (moeten) worden van een schoolbestuur. De cursus richt zich op vrouwen en niet zozeer op moeders. Uiteraard zijn de vrouwen in een schoolbestuur vaak moeder van schoolgaande kinderen. Maar ook voor mannen in een schoolbestuur geldt vaak dat zij betrokken zijn bij het bestuur vanwege het feit dat zij vader zijn. Dat is echter niet de titel waarop wij bestuursleden, en in dit geval vrouwen, willen aanspreken. Bovendien, in een schoolbestuur gaat het niet zozeer om macht. Het mede beïnvloeden van het beleid binnen en voor de scholen van een bestuur is wat het deelnemen aan een schoolbestuur aantrekkelijk maakt. Zoals gezegd is daarbij de mannelijke èn de vrouwelijke invalshoek van belang.

Voorburg Carine Hulscher-Slot beleidsmedewerker Besturenraad prot.-christelijk onderwijs

Vergeven?

Steeds meer moeite krijg ik met vergeven en dan niet alleen met het woord (wat is dat nou eigenlijk: vergeven?), maar zeker ook met de daad (hoe doe je dat: vergeven?). Is vergeven begrip opbrengen voor wat een ander (mis)deed? Is vergeven iemand iets niet kwalijk nemen? Is vergeven iets niet zo erg vinden? Is vergeven doen alsof er niets gebeurd is? Is vergeven iemand de kans geven door te leven ondanks wat er gebeurd is?

In het Onze Vader wordt gevraagd om vergeving. Is dat voorwaarde - dat er om gevraagd wordt? Moet je iemand wel vergeven die nergens om vraagt? Moet het initiatief uitgaan van jou - de vergever - of van degene aan de andere kant? Moet je koste wat het kost vergeven? Volgens mij moet er niks. Kun je vergeven? Ik weet het niet. Wie zegt dat ik de man moet vergeven die in februari van dit jaar mijn oudste dochter vermoordde? Hij zelf zegt het niet eens, vraagt er ook niet om. Kan ik hem vergeven? Ik zou niet weten hoe, zonder mijn dochter te beledigen.

Hengelo(O.) Paul Kuiper

Topografie

Bij het lezen van het berichtje over de 'occulte postzegel' (De Kier, 4 december) viel mij voor de zoveelste keer op hoe gering de topografische kennis van de redactie in het algemeen is. Middelharnis, de plaats waar de door u beschreven boekhandel zich bevindt, ligt wel op een eiland (Goeree Overflakkee) maar niet in Zeeland, zoals u schreef. Goeree Overflakkee hoort nog steeds bij de provincie Zuid-Holland.

Tolbert, B.J.Maatman leraar aardrijkskunde