VERVOERING

Snelwegen hebben geen goede naam, zelfs helemaal geen naam, maar nummers: A 2, E 35. Nadat een minister nog even de schijn gewekt heeft dat er iets moois vervaardigd is door ze officieel te openen, vervallen ze direct tot de laagst gewaardeerde infrastructuur.

Onverschillig doorsnijden ze het landschap. Je raast eroverheen of verbijt je, omdat je erop stilstaat. Het asfalt dat van voren je auto ingaat, komt er op dezelfde manier achter weer uit. Er staan nietswaardige symbolen langs, uniforme borden en tankstations. Niemand wil langs de snelweg wonen, bermtoerisme is een vergeten woord, hoogstens zie je een zonderling op een viaduct die laatdunkend naar je zwaait vanaf zijn eigen vredige lokale weg.

Nee, dan de secundaire wegen met hun eigen kakarakter, bomen, een plas, lieflijke dorpjes, de verlokking van het eigen, onverwisselbare karakter van de streek waar je door rijdt. Fietsers die dezelfde rechten hebben. Toch bezorgen snelwegen mij tijdeloze momenten. Zeker, ik spoed mij over het asfalt dat overal hetzelfde is. Ze zijn onderling uitwisselbaar: snelwegen in Nederland zijn dezelfde als die in Ameri ka of Griekenland. Dezelfde auto's, dezelfde automobilisten, dezelfde borden en tankstations. Maar juist hun holopeloos eenvormige staat begunstigt de contemplatie. Of je nu in dit werelddeel of een ander over de snelweg rijdt, het maakt weinig uit. Geen enkele andere plek kan je zozeer het gevoel geven dat je heel ergens anders bent. Zonder enige moeite kan ik me bij het passeren van Schiphol voorstellen dat ik op de rondweg van Chicago rijd, over de A 12 rijd ik van Setubal naar Lissabon. Wat me op een lokale weg nooit lukt, ergens anders dan alleen maar dáár te rijden, lukt op de snelwegen moeiteloos. Nergens ben ik zozeer op reis, met vakantie, als op wegen die alleen maar nummers zijn. Ze lijken op tijd- en ruimtemachines, die je moeiteloos en in een paar tellen naar andere culturen overhevelen. Hoewel hun dodelijke functionaliteit buiten kijf staat, zijn het eigenlijk mystieke centra. Zodra je je erop begeeft, verlaat je je veilige, vertrouwde cocon en bent opeens overal ter wereld, hot en her. Zelfs als ze stuk zijn en opeens de mens in zijn ongeharnaste staat op de snelweg verschijnt met pylonen en walsen onderscheiden ze zich niet van elkaar.

Niet om wat ze aan kilometers overbruggen, maar gewoon door er te zijn en stil te liggen, vervoeren ze ons naar waar je niet langer hoeft te arriveren.