Jonge talent Hingis ziet proftennis nog als een groot spel

MELBOURNE (ANP) - Brenda Schultz was gisteren gewoon niet goed genoeg om de kwartfinales van de Australian Open te bereiken. Eigenlijk was de Heemsteedse al bijna te slecht voor de vierde ronde.

Die harde conclusie kon worden getrokken na de partij van de als elfde geplaatste Nederlandse tegen de 15-jarige Zwitserse scholiere Martina Hingis. Met 1-6 4-6 kwam Schultz er nog genadig af. Ze vertrok uit Melbourne zonder ook maar één echt goede partij te hebben gespeeld. Wat het probleem is? Schultz maakt simpelweg te veel fouten. Tekenend was dat ze over de twee sets 34 van die zogenoemde 'unforced errors' maakte. Hingis maakte er vier. Tel uit je winst.

Acht aces ramde Schultz nog uit haar racket maar ook dat kon haar niet redden. Eén met een snelheid van 196 kilometer per uur, hetgeen een nieuw wereldrecord bij de vrouwen betekende (het oude was met 193 km/u al in het bezit van Schultz). Daarop was Hingis kansloos, maar over het algemeen retourneerde ze zeer sterk. Dat was geen verrassing. Twee weken geleden in de mix van de Hopman Cup had ze de service van Krajicek nog teruggeslagen. Voor Schultz was het om gek van te worden. “Zo'n meisje en dan gewoon alle ballen hebben. Op een gegeven moment was ik liever een partijtje met haar gaan boksen.”

Frustrerend? “Ja”, zei Schultz. Haar opslag kwam nog harder terug; in de ralley was ze kansloos; ging ze naar het net dan werd ze gepasseerd. Opvallend was bovendien dat de Nederlandse zelfs niets deed met de tweede service van Hingis. Vier partijen speelde de Zwitserse tiener tot nu toe in de Australian Open, ze gaf nog geen set weg, won van de acht gespeelde sets er maar liefst zes met 6-1. Waar moet dat heen, denk je, als ze straks echt groot is. Schultz ziet haar voorlopig nog niet aan de wereldtop. “Seles zal haar 'overpoweren'. Dat ga ik ook doen, als ik wat 'vaster' word.”

Hingis is iets meer dan een jaar professional en mag van de vakbond nog niet meer dan vijftien toernooien per jaar spelen. Ze wordt voorzichtig gebracht, om te voorkomen dat ze een tweede Capriati wordt, een voormalig wonderkind dat weelde noch druk kon verdragen. Volgens Schultz lukt dat aardig.

“Ze houden haar nog een beetje dom”, zei de Nederlandse. “Van alle belangen die op het spel staan, weet ze nog niet veel. Ze ziet het tennis als één groot spel. Mooi toch? Ik wou dat ik dat soms nog kon. Elke dag rijdt ze anderhalf uur paard, haar moeder is er steeds bij. De begeleiding is heel goed. Hingis zal absoluut geen tweede Capriati worden.”

Eén keer sloeg Hingis een service van 160 kilometer per uur. Dat was een persoonlijk record. Ze ging pontificaal staan juichen, Schultz deed bij de volgende opslag een extra stapje achteruit en Hingis serveerde prompt onderhands. Zoals Chang dat ooit deed in de legendarische finale van Parijs tegen Lendl. “Leuk dat dit nog kan”, zei Schultz. “Deed ze dat om mij te vernederen? Nee. Dat geloof ik niet. Ik ben tien jaar prof. Zo'n meisje zal mij toch niet gaan vernederen?”

Schultz wekte niet de indruk een depressie aan de nederlaag over te houden. Amper tien minuten na de desastreuze nederlaag was ze al tot een vrolijke nababbel in staat. “Ik heb tegen mezelf gezegd: Dit is gewoon een verloren partij. Ik ga nu naar een toernooi in Tokio en speel daar weer een partij. Die wil ik winnen.”