Een populair adresje

Mies Bouwman, televisiemaakster

Die instelling heeft nog een tijdje bestaan, bijvoorbeeld bij acties voor Afrika. Omroepen staken hun uurbedrag, dat ze uit de pot omroepbijdragen krijgen, in zo'n actie. De technische kosten liepen via de NOS. Studios, camera's, licht en geluid, decor, alles ging met gesloten beurzen. die vreselijke kostenpost die er tegenwoordig is, en die ik niet meer kan overzien hadden we niet. Omroepen zijn verleerd zich met hart en ziel achter een actie te zetten, in de meeste gevallen besteden ze het uit aan een vrije producent.

Een groot bezwaar vind ik dat charitatieve instellingen niemand in hun gelederen hebben die iets afweet van televisie maken. Ze leveren zich over aan de tv-producent, die een idee en een begroting indient. Niet dat er allemaal broekzakken worden gevuld, maar als instelling wil je toch weten wat je krijgt voor zo'n enorm bedrag. Nu gaat het allemaal op basis van vertrouwen, het zijn leken.

Ik denk dat de goede doelen echt hun eigen graf graven. Er zijn er zoveel, de een lijdt onder de ander. Laatst heb ik bij RTL een programma gemaakt voor het Rode Kruis. In dezelfde tijd hielden ook Unicef en het Wereldnatuurfonds een actie. Is het dan raar dat mensen geef-moe worden? Ze zien geen resultaten meer; niemand vertelt wat er met je gulden is gebeurd.

Ik heb weleens geroepen: Waarom altijd die grote artiesten, die handenvol geld kosten? Kan het niet wat simpeler en met meer overtuigingskracht? Ik geloof daar heilig in. Al die Marco Borsato's die meedoen aan dit soort programma's worden te veel benaderd, die doen het niet meer voor niets en dat begrijp ik best, maar het hart moet weer spreken.

Wij geven niet vaak aan organisaties die zomaar een acceptgiro in de bus laten vallen. Je omarmt een organisatie, bijvoorbeeld Amnesty, het Rode Kruis, Unicef. Mijn man en ik zijn ook weer niet van twintig dingen lid. We zijn selectief, misschien omdat we er zoveel mee te maken hadden. Een aantal organisaties vertrouw je gewoon. Het Leger des Heils geef je altijd. Ik heb ook twee Foster Parents kinderen. Ik was een van de eersten die met Foster Parents een tv-uitzending heeft gemaakt. Dus dan neem je een kindje. En dan neem je er later nog een, want het gaat je goed. Het is gênant niet zo nu en dan te geven aan iets waar je warm voor loopt.

Geen week of er ligt zeker één giro in de bus. Ik weet niet hoe ze aan mijn adres komen. Koop je dat gewoon? Dat wist ik niet, daar gaat ook weer een heleboel geld inzitten. Ik word dus gewoon gekocht met naam, toenaam en adres. Blijkbaar een populair adresje. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn man nog nuchterder is dan ik. Dan zeg ik: hier kunnen we toch wel aan geven. Dan zegt hij: laten we het maar eens heel goed doorlezen. Een enkele keer bezwijken we. Maar eens in de week gaat er toch een giro de prullenbak in. Je wordt er niet meer warm of koud van.

Ik woon in een klein dorp en ik geef aan alle collectanten die langskomen. Hier lopen ze nog met bussen, in de stad is dat allang niet meer. Daar worden de bussen uit de handen gerukt. Ik vind het echt helden die mensen die met zo'n bus nog doorlopen. En natuurlijk de kinderpostzegels, het kankerfonds, de harmonie. En het koor. We zitten hier naast de kerk, daar valt ook wel wat te doen.''